Entrevista. Diego Ameixeiras : "Os de Get Back son xente normal con problemas normais, o que si


Diego Ameixeiras (Lausanne, Suíza, 1976) é un xornalista, escritor e guionista. Cultivador do xénero negro, publicou un gran cantidade de novelas : Baixo mínimos (Xerais, 2004); O cidadán do mes (Xerais, 2006); Tres segundos de memoria, Premio Xerais de Novela (2006); Dime algo sucio (Xerais, 2009), Premio Especial de Dirección da Semana Negra de Xixón; Asasinato no Consello Nacional (Xerais, 2010), Premio Irmandade do Libro ao Mellor Libro do Ano; Historias de Oregón (2011), Premio de Novela por Entregas de La Voz de Galicia; Todo OK (Xerais, 2012); Matarte lentamente (Xerais, 2013); Conduce rápido (Xerais, 2014), Premio Losada Diéguez de Creación literaria 2015, e A noite enriba (Xerais 2015). Algunhas das súas obras foron traducidas ao castelán, catalán, alemán e italiano.

No eido do teatro a súa experiencia é menor pero non de menor calidade. Con todo, temos que destacar Currículum Vitae (2012) e O aniversario (2015) que foron un éxito de público e de crítica.

Diego Ameixeiras tivo a amabilidade de respostar a este pequeno cuestionario sobre Get Back, a nova producción de eme2 na que é responsable do texto. Disfrutádea!


PG: ¿Que é Get Back para Diego Ameixeiras?

D.A: É a historia de cinco personaxes que quedan pechados nun vagón de metro, en Londres. Todos cargan con problemas, desexos e frustracións. O feito de non poderen saír dese espazo provoca que teñan que se relacionar uns cos outros, mesmo sen querelo, e que se vexan obrigados espirse emocionalmente.

PG: ¿Cal foi a xénese deste proxecto? ¿Como xorde?

D.A: Traballei a partir dunha idea de Camilo Franco, que fixo un traballo de investigación en Londres entrevistando a galegos que residen na cidade. Con esa base fun armando unha estrutura e uns personaxes mentres mantiña reunións co equipo artístico. Posteriormente pasei á fase da escrita durante varios meses, en solitario. Jorge Coira e Víctor Duplá, dende a dirección, orientáronme durante o proceso e aportáronme moitas solucións.

PG: Get Back é un traballo conxunto de moitos profesionais distintos do mundo da cultura, literatura e teatro. ¿Como é traballar nun entorno tan estimulante?

D.A: Con algúns xa coincidira en diferentes proxectos profesionais, así que non foi unha sorpresa comprobar que daban o mellor de si. Coñecer diferentes puntos de vista sobre o texto axudoume a confeccionalo sobre unha idea compartida por todos.

PG: Para Diego Ameixeiras, ¿cal é a diferenza entre escribir unha obra de teatro e unha novela?

D.A: A miña experiencia teatral é reducida. No caso de Get Back, como xa apuntei, traballei sobre unha idea establecida e baixo a supervisión do equipo de dirección. O traballo aproximouse á escrita dun guión audiovisual. Nas novelas -ata o momento publiquei dez dende 2004- son eu o responsable de todo.


PG: ¿Como definiría vostede ós londoners?

D.A: Os de Get Back son xente normal con problemas normais, o que significa que podemos identificarnos con eles sen ningún esforzo. Do que non andan moi sobrados é de esperanza. Todos pasamos algunha vez pola súa situación: falta de traballo, ruptura de parella, rabia, desorde vital... O asunto do Brexit aínda lles provoca maior desacougo.

PG: O proceso de elaboración do texto, ¿foi máis complexo para vostede que noutras obras?

D.A: Sempre aparecen complicacións e hai que suar a camiseta, pero cando rematei de redactar o texto fun consciente de que eu tamén fixera unha viaxe emocional en paralelo á dos personaxes. Por iso me gusta escribir tanto como respirar.

PG: A idea de Get Back con cinco personaxes nun vagón sen coñecerse pero con cousas en común, recórdame un pouco a O divino Sainete de Curros Enríquez. Os personaxes de Curros dirixíanse en peregrinación a Roma. ¿Cara onde viaxan os personaxes de Get Back?. ¿Teñen algún destino?

D.A: Polo feito de iren no metro teñen un destino que ten que ver coa súa rutina diaria, pero na medida en que se ven obrigados a permanecer pechados, imos descubrindo que tamén camiñan cara outro tipo de lugares que teñen que ver coa felicidade, a esperanza, a desilusión...

PG: ¿Que quere mostrar Get Back ó seu público? ¿Que podemos agardar desta produción?

D.A: Oxalá que a resposta do público sexa positiva. O magnífico traballo dos actores merece iso e moito máis. Tras moitos meses de pelexa sobre o papel, velos en acción nos primeiros ensaios foi moi emocionante para min.


Son cinco e van nun vagón de metro. Son cinco e teñen moitas cousas en común. Pero eles non o saben. Aínda. Saben que van no mesmo vagón de metro. Saben de onde veñen, pero ningún está moi seguro de cara a onde vai. Son xente normal e están en Londres.

O proceso de construción desta comedia comeza cunha investigación sobre os londoners (nome que se dan a si mesmos os galegos que viven na capital británica). A achega a esta realidade permitiunos ir construindo, mediante un modo de traballo cooperativo, un proxecto sólido que reflicte, en certo modo, a realidade fraccionada da Galicia contemporánea. Interviron e intervirán no proceso xa en marcha: Camilo Franco (traballo de investigación), Diego Ameixeiras (texto), Jorge Coira (director), Victor Duplá (axudante de dirección), Anxo Graña (música) e Alfonso Agra, Federico Pérez, Tamara Canosa, Miguel Guido e Mercedes Castro (elenco).

Déixovos tamén as fechas e localidades confirmadas onde poderedes gozar deste prometedor espectáculo. Por suposto, tamén farei unha pequena review crítica cando o vexa. Calquera información que precisedes tédela na web de Eme2.



Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020