Recensión : Edward Bulwer-Lytton, A casa e o cerebro

02/05/2020

 

 

Título: A casa e o cerebro

Título orixinal: The house and the brain

Autor: Edward Bulwer-Lytton

Traductor: Alejandro Tobar

Editorial: Hugin e Munin

ISBN: 9788494442285

Nº de páxinas: 76 páxs

Sinopse:

 

Esta curiosa peza da literatura inglesa consta de dúas partes claramente diferenciadas: a primeira e maior adopta o formato clásico das historias de casas encantadas, é dicir, por circunstancias azarosas chega a oídos do protagonista que existe unha casa en Londres na que ninguén logrou pasar máis de tres noites. Entón, movido pola curiosidade, postúlase como inquilino, coa única compañía do seu criado e mais do seu querido bull terrier. A orixe do fenómeno debe ser desentrañada. Nesa pescuda do sobrenatural irán aparecendo pouco e pouco conceptos tales como o mesmerismo, a inmortalidade ou a vontade humana, que serán abordados dende unha óptica ocultista na segunda parte, onde o ton da narración e o interese da trama mudan de forma radical.

Como ben sinala H. P. Lovecraft no seu ensaio Supernatural Horror in Literature
(1927), «é innegable o talento de Bulwer-Lytton á hora de conformar un certo e estraño encanto», talento que lle permitiu facer de A casa e o cerebro «un dos mellores relatos sobre casas encantadas».

É xa unha tradición dende o nacemento da novela gótica, que o estraño e o descoñecido sexan materia de interese para os escritores. A escuridade concentra todos os medos do ser humano e as casas abandonadas sempre foron lugares tópicos onde concentrar toda esa escuridade, xa que o que non esta habitado sempre é inquietante e, por tanto, foco de inestabilidade. 

 

Persoalmente lin moitos relatos sobre casas encantadas, pero A casa e o cerebro foi toda unha sorpresa. Principalmente xa polo propio título, que indica un factor biolóxico e orgánico que non vira nunca noutros relatos de este xénero e que posteriormente comentaremos. Unha historia cun gran peso do psicolóxico e da importancia da análise da condición humana.

 

>> Permíteme tan só que che diga unha cousa: o que nos desconcertou non foi tanto o que vimos ou escoitamos (a ese respecto, é lóxico que supoñas que nos afectou a nosa propia conturbación ou que fomos vítimas das imposturas doutros), coma o indescritible arrepío que prendeu en ambos non ben atravesamos o limiar da porta dunha determinada estancia sen amoblar..., na cal non vimos nin escoitamos ren. E o máis asombroso de todo foi que, por unha vez na vida, estiven de acordo coa miña esposa (por máis que ela non teña moitas luces) e admitín, pasadas as tres primeiras noites, que sería imposible permanecer unha cuarta naquela mansión.<< (páx. 8)

 

A casa e o cerebro é un relato de terror psicolóxico e, con certeza, o exemplo perfecto para exemplificar ese termo. Este texto pode funcionar mesmo como un ensaio sobre a construción do terror como reacción mental ante o descoñecido. A personaxe principal enfróntase tantas veces con esa sensación que é capaz de analizala de maneira racional. 
 

(...) E entón, consonte medraba dentro de min a impresión descrita, ao cabo... aniñou en min o horror... Un horror indescritible con meras palabras. Así a todo, enarborei un chisco de orgullo -se non de coraxe- e dixen para min: <<Isto é horror, pero non é medo. A non ser que tema, non sufrirei dano ningún. A miña razón rexeita o que sucede; é unha ilusión...Non me impón ningún medo.>> (páx. 31)

 

De feito, o mellor desta historia é a análise que se fai dos feitos. Lonxe de asustar ó personaxe, os feitos tan estraños que suceden nesa casa fan que comece todo un tratado "científico" sobre a mente humana e o seu comportamento. A terminoloxía que se emprega e complexísima e busca afondar nunha representación do terror como algo vivo. Vitalidade que non so reside na mente do ser humano, senón na materialización do medo. As referencias a elementos de estudo da ciencia da óptica tamén é habitual e destacable. 
 

No continente europeo, aínda é posible bater con feiticeiros que aseveran ser capaces de invocar espíritos. Supoñamos por un momento que as súas afirmacións están cargadas de verdade... Mesmo con esas, a compoñente do ser vivo está presente a través do propio encantador; el é o axente material a través do cal, por medio dalgunhas particularidades inherentes, certos fenómenos estraños chegan a presentarse ante os nosos sentidos naturais. (páx. 28)

 

En resumo, unha historia breve e intensa escrita dende unha perspectiva innovadora do concepto de terror. Unha marabilla tela na nosa lingua.


 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Nombrar es reconocer que existe,

gracias y a pesar de mí.

Cuando tras mi frente genero una sílaba, 

defino, 

coloreo y cincelo, 

tal como suena tras el abdomen. 

Junto los labios para tallarlo, llenando la entrada. 

Ahogar su grito, ese dolor tras las costillas.

 

Mencionar es la primera maniobra. 

Para ello, cubriré todas las articulaciones. 

Los otros asentirán abriendo las comisuras. 

Flotará el polvo, semilla hundida. 

Maria González, en El hambre (Maclein y Parker, 2020)  (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com