Segundo Anfiteatro: Voadora, Soño dunha noite de verán

27/03/2017

 

Autor: William Shakespeare

Dirección: MARTA PAZOS​

Adaptación: MARCO LAYERA​

Tradución: MANUEL CORTÉS

Intérpretes: 

DIEGO ANIDO

ARETA BOLADO

JOSE DÍAZ

BORJA FERNÁNDEZ

PARIS LAKRYMA

JANET NOVÁS

ANDREA QUINTANA

ANAËL SNOEK

HUGO TORRES

Iluminación: RUI MONTEIRO

Escenografía: MARTA PAZOS

Vestuario&Estilismo: FANY BELLO

​Sinopse: 

 

Demetrio y Lisandro quieren a Hermia. Ella sólo tiene ojos para Lisandro pero el padre de ella sólo acepta a Demetrio. Su amiga Helena ama a Demetrio pero este amor no es correspondido. Hermia y Lisandro acuerdan huir de la ciudad al amparo de la oscuridad, pero son perseguidos por un enfurecido Demetrio que a su vez es perseguido por una extasiada Helena. En el bosque, sin el conocimiento de los mortales, Oberón y Titania (rey y reina de las hadas), tienen una disputa sobre un criado. La trama gira cuando el súbdito de Oberón, Puck, corre suelto con una flor que hace que las personas se enamoren del primero que vean al despertar.

Lembro perfectamente o bolo que vin de A Tempestade na versión de Voadora en Santiago. Moita xente agardaba a un Shakespeare clásico e viñan o teatro preparados para a trixésimo segunda adaptación, por dicir un número elevado, que ven do clásico na súa vida. Tras a función moitos dos asistentes preguntaban a persoa que tiñan ó lado onde carallo estaba Shakespeare en todo aquilo. Non moitos tiñan unha resposta clara. Mais a verdade é que moitos deles tiñan en mente repetir.

 

Na miña opinión, os elementos característicos dos espectáculos de Voadora son a afouteza que amosan para xogar cos límites do teatral e a utilización tan simbólica dos elementos que integran as pezas e que configura o seu imaxinario propio. En Soño dunha noite de verán todo ten unha función relevante e nada responde a unha disposición azarosa. Os xogos cromáticos que se observan nas diferentes escenas teñen un potencial comunicativo importantísimo. É preciso tamén mencionar o importante das coreografías e as continuas simetrías e xeometrías corporais que producen os actores que, xunto coa música, achegan ó espectador unha sensación máis propia do onírico. O vestiario, ou a ausencia del, tamén colaboran con esta idea.  

 

Por suposto, sei que para moitos non habituados ó teatro moderno pode resultar un pouco excéntrico, mais supoño que aí está o mellor da propia peza. O texto de Shakespeare xa non ten a capacidade de mover e conmover as masas que tiña no seu momento por causas evidentes. As preocupacións son universais, si, mais a materialización das mesmas non resposta ós códigos da sociedade de masas. Temos que ter en conta que vivimos nunha sociedade que utiliza códigos moi distintos ós da sociedade isabelina, polo que chegar ás masas con textos concibidos noutra época non é sempre un exercicio sinxelo. Sen embargo, a maxia de Voadora fai que tanto a parte do público que "ve" a Shakespeare como a parte do público que non o "ve" goce do espectáculo. Proba disto é que o público, en xeral, non deixou de rir durante o espectáculo e as sensacións ó salir do teatro eran positivas.

 

Soño dunha noite de verán é unha obra que busca a provocación, no sentido máis intelectual do termo, no espectador. Toda indiferenza é unha derrota para a montaxe. Voadora non fai teatro para sentarse e captar, senón que precisa da colaboración do espectador. Para iso recorre nas súas pezas a estimulación visual ou a outros métodos. De feito, para facilitar máis o encontro co espectador e coa actualidade introducen moitos temas como a transexualidade, a vida en sociedade ou a sexualidade máis explícita en referencia á "industrialización" do erotismo e a "mercantilización" da privacidade. 

Fotografías: www.voadora.es

 

En conclusión, Soño dunha noite de verán é unha peza moi recomendable para todo aquel que teña ganas de ver unha actualización do clásico de Shakespeare. Un espectáculo moi visual e sen sensación de fragmentariedade e que responde a unha nova poética escénica do pop e cosmopolitismo actual incluíndo moitas notas de critica social e de rebeldía ante as convencións teatrais.​​

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Nombrar es reconocer que existe,

gracias y a pesar de mí.

Cuando tras mi frente genero una sílaba, 

defino, 

coloreo y cincelo, 

tal como suena tras el abdomen. 

Junto los labios para tallarlo, llenando la entrada. 

Ahogar su grito, ese dolor tras las costillas.

 

Mencionar es la primera maniobra. 

Para ello, cubriré todas las articulaciones. 

Los otros asentirán abriendo las comisuras. 

Flotará el polvo, semilla hundida. 

Maria González, en El hambre (Maclein y Parker, 2020)  (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com