Recensión : Jaureguizar, Placebo


Título: Placebo Autor: Jaureguizar Editorial: Xerais

Selo: Milmanda ISBN: 9788491210948 Nº de páxinas: 200 páxs

Sinopse:

Roi sobreviviu a un accidente horrible. A memoria quedoulle sepultada nun aeroporto de París. De regreso a Galicia debe lembrar quen é, confiar no pasado que lle describen. A súa muller, Beatriz, axúdalle a recompoñer ese tempo, aínda sendo difícil. Roi négase a esquecer o desagradable. Asume que o seu concesionario de coches está na ruína e que ten unha amante, Helena, á que prometeu máis paraísos dos que está disposto a visitar. Andados os días, acepta que volver ser Roi foi un erro irreparable, pero o amor ha axudalo a soportar cada día ata o anoitecer. O amor: ese placebo, esa bonita rúa sen saída.

Nesta sociedade é sorprendente a necesidade que o individuo ten de buscar o benestar físico e mental en compostos químicos e caixas de pílulas. Non é preciso máis que botar un ollo ás listas de fármacos, sendo os antidepresivos os máis vendidos, a normalidade do consumo de estupefacientes ou a dependencia que crea en todos eses suxeitos que venden a súa alma “ó progreso”. Pero cando pensamos que non pode ir peor a cousa, o remedio “natural” que atopamos e localizar un anxo da garda e elixilo como foco de dependencia, ese pau que debemos agarrar se non queremos que a vida se perde nin deixar de virar neste mundo cada vez máis merdento. Químico, artificial ou físico, nos momentos de desgraza todos buscamos o noso placebo.

Jaureguizar presenta nesta novela a idea de dependencia nas súas máis cínicas e extremadas condicións. A perda da memoria supón unha fenda na propia vida que lonxe de ser cuberta cos recordos, tapiase coa idea de enganar a identidade. A crise económica, familiar, moral e sentimental é substituida por un estado de aparente felicidade. Nesta novela o trauma cúrase coa mentira e o segredo, e iso é so un placebo.

"Neses días fun un bebé cunha intelixencia poderosa: era quen de analizar o presente na súa complexidade, mais era incapaz de lembrar." (páx. 25)

Placebo é unha historia escrita dende a primeira persoa, a propia subxectividade do eu, e por iso é fácil que calquera fágaa propia. Cunha prosa moi descarada, que non manca pero doe, supón un sucesivo descenso cara o cinismo provocado pola dependencia de calquera cousa que poida cambiar unha vida de merda. Unha publicación no que o silencio é sinónimo de liberdade, da non necesidade, da infancia e con iso do fetiche do consumismo.

"Interrompín a respiración.

De neno xogaba a que ese aceno detiña o camiñar taimado dos minutos. Que hora é no Paraíso? Cortar a respiración durante uns intres procurábame un pasamento fugaz, representaba a garantía dunha eternidade breve e intensa na que gozar daquela felicidade." (páx. 27)

A personaxe de Beatriz é o máis significativo da novela pola súa nula resistencia ante a presión social. Ten unha necesidade insaciable de contentar, de conformar ó outro con ela mesma, polo que non dubida en modificar a súa aparencia, costumes ou gustos. En ningún momento vive na mentira que organiza Roi, é partícipe dela pola necesidade de facela real. Roi é un personaxe que pensa que a vida está na mercancía e as facetas máis crematísticas da vida, non entende o concepto de familia, o de fidelidade ou o de humanidade. O seu placebo é negar a necesidade da parte máis humana da humanidade.

"- A vida é un proceso moi sinxelo –argumentei-. As materias que a componen son erguerse, defecar, comer e volver durmir. As outras componentes engadímosllas nós por teimar no amor, na ambición ou mesmo na necesidade de calma." (páx. 33)

En conclusión, Placebo é unha novela na que o sentimentos son tan palpables que pese a que se intenten substituír, saen a luz. Unha historia de individuos con necesidades e realidades que non queren admitir e que esconden baixo mentiras, segredos e cinismo. Unha historia dura, tristemente verosímil pero fermosamente construída.

#Recensión

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020