I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Segundo Anfiteatro : Esther F. Carrodeguas, Voaxa e Carmín

May 30, 2017

 

Texto: Esther F. Carredeguas
Direción: Xavier Castiñeira
Intérpretes: Mabel Rivera e Belén Constenla
Videocreación: Roi Fernández (SrPause Cinescapismo)
Escenografía: Marcelino de Santiago “Kukas”
Maquillaxe: Trini F. Silva
Iluminación: Javier Quintana
Vestiario: Mari Seoane
Deseño gráfico: Le Gráfica
Produción: Julio Perugorria e Esther F. Carredeguas

Sinopse:

 

Maruxa e Coralia saen da casa, como cada día, maquilladas ate a extenuación e vestidas a toda cor dispostas a dar o seu habitual paseo das dúas polas rúas de Compostela. Pasear, saudar, mercar Sansón e galletas María, piropear aos mozos, insultar ás mozas…..

Todo parece transcorrer sen cambio algún. Porén, hoxe non vai ser un día coma os outros: Coralia empurra a Maruxa a escapar das súas rutinas, tentando cumprir os seus soños. Arrancará así unha viaxe que abrirá feridas de guerra que volverán doer coma o primeiro día.

Voaxa e Carmín foi o espectáculo elixido por Eme2 para acompañar ás Festas de Ascensión en Santiago de Compostela este ano. Non tivera ocasión anteriormente de gozar deste espectáculo polo que foi a miña primeira toma de contacto. Tiña expectativas altas co espectáculo, xa que coñecía un pouco da actividade da dramaturga Esther F. Carrodeguas no que se refire a obra teatral propia e a prácticas performativas, e as actrices escollidas son dunha calidade notable.
 

O espectáculo é unha proposta invasora para o espectador, xa que en todo momento está en contacto visual coas actrices. Poucos minutos antes de que comece a obra temos ás actrices peiteándose e maquillándose en escena e dende ese momento non abandonaran a escena salvo en elipses fugaces. As dúas protagonistas son o único foco do espectador xa que a escenografía é moi simple. Unicamente acompaña a acción un deseño gráfico das diferentes rúas de Santiago que avanzará ó mesmo tempo que as protagonistas pola cidade. Poderíamos pensar que este traballo gráfico podería ser unha distracción para o espectador pero a súa composición a base de branco e negro xunto con trazos moi xeométricos e finos, consegue dar unha situación ambiental que non afecta gravemente a percepción do espectador.
 

O vestiario é unha colaboración importante no efecto de inmersión. As fortes tonalidades dos vestidos das famosas "Marías" xunto coa gran cantidade de maquillaxe e os peiteados esaxerados son esenciais para a composición.  Todo isto tamén suxire que o espectador é un observador dunhas mulleres ás que lles gusta ter protagonismo en todo momento. A mirada do espectador é a mirada deses homes cos que coquetean. Tamén nun plano simbólico representa á propia estatua do paseo da alameda, pola posición sempre fixa, dende o punto de vista do que ve, de Coralia (esquerda) e Maruxa (dereita).

 

Maruxa  é quen leva a batuta nos primeiros cadros. O seu cometido é ser guía de Coralia pola zona vella indicándolle como debe comportarse e levando toda a iniciativa nas "chiscadelas" ós homes. Maruxa é unha muller marcada pola dualidade en todos os seus comportamentos. O medo e recordos terribles que a torturan conviven cunha actitude fachendosa e combativa. Cando toma as decisións son sempre colectivas, xa que tómase a licenza de decidir por Coralia. A súa irmá é unha personaxe que crece a medida que pasan os cadros, mostrando que a súa inconsciencia é selectiva e que a percepción que ten da realidade é moito máis verdadeira que a de Maruxa. Amosa ser unha muller feita e non unha rapaza. Maruxa utiliza ás aparencias para non loitar contra as fendas internas e Coralia elixe unha finxida ignorancia, preto da tolemia, para non facerlle mal a súa irmá. 
 

Ambas irmás loitan contra a realidade da mellor forma que saben, con moita "voaxa e carmín" e cun gran sorriso, tal e como prometeran os seus familiares. As dúas son representacións das desgrazas que trouxo a guerra e a persecución a que foron sometidos os republicanos tras a vitoria dos nacionais. A interpretación de Belén Constela (Maruxa) e Mabel Rivera (Coralia) é sensacional xa que imprimen o carácter que precisan estas figuras e vense realmente cómodas nos seus papeis.

 

Con respecto ó texto teño que dicir que Voaxa e Carmín é unha poética da cotidianeidade. A estructura completamente dialogal da obra caracterízase por un léxico coloquial e a reproducción de conversas cotiás cun grao importante de humor. Ese componente humorístico xorde duns diálogos moi áxiles e vertixinosos, nos que poderemos ver un gran número repeticións e solapamentos. 

 

 

 

Título: Voaxa e Carmin
Autor: Esther F. Carrodeguas
Editorial: Difusora de artes e ideas
ISBN: 9788492958382
Nº de páxinas: 80 páxs

Prezo: 6 €

 

 

 

 

Ler o texto da obra é case unha obriga para o espectador. Publicado por Difusora de artes e ideas, esta edición reproduce o texto íntegro da obra de Esther F. Carrodeguas e presenta apuntamentos críticos de Patrice Corrons e un texto sobre as Marías de Encarna Otero, así como unhas notas da propia autora. Unha edición traballada e sobre a que podemos afondar no texto do espectáculo, gañador dos Premios Abrente 2015 na MITR, que é tan aparentemente sinxelo coma profundo.

 

En conclusión, Voaxa e Carmín é un espectáculo cun ritmo moi áxil, que busca e consegue o entretemento pero que non esquece unha postura moralista contra os crimes de guerra e o esquecemento da memoria histórica. Se buscan unha obra sobre a historia das Marías, neste espectáculo non a atoparán xa que ninguén ten ciencia certa da actividade e biografía destas personaxes, pero si terán a ocasión de ver a escuridade que se oculta tras tantas capas de voaxa e cores.

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload

Please reload

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Ese instante que no se olvida
Tan vacío devuelto por las sombras
Tan vacío rechazado por los relojes
Ese pobre instante adoptado por mi ternura
Desnudo desnudo de sangre de alas
Sin ojos para recordar angustias de antaño
Sin labios para recoger el zumo de las violencias
perdidas en el canto de los helados campanarios.

Ampáralo niña ciega de alma
Ponle tus cabellos escarchados por el fuego
Abrázalo pequeña estatua de terror.
Señálale el mundo convulsionado a tus pies
A tus pies donde mueren las golondrinas
Tiritantes de pavor frente al futuro
Dile que los suspiros del mar
Humedecen las únicas palabras
Por las que vale vivir. 

[...]

Alejandra Pizarnik,  A la espera de la oscuridad. (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com