I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recensión : María Reimóndez, Corredora

May 31, 2017

 

Título: Corredora
Autor: María Reimóndez
Editorial: Xerais
ISBN: 9788491212188
Nº de páxinas: 104 páxs

Sinopse: 

 

Genet Mullugueta naceu nunha aldea de North Wolloh en Etiopía. Dende noviña o que máis lle gustaba era correr e correr polo ventre da montaña. Mais a fame, a guerra e a figura do pai obrígana a acompañar a súa nai e a pedir esmola polas rúas inseguras e caóticas de Addis Abeba. Alí, vendendo panos nos cruzamentos, Genet coñeceu a Abebe, un médico e voluntario da federación de atletismo que, sorprendido coa súa resistencia e velocidade, lle propón adestrar en Meskel Square. Dende entón, a súa vida mudará, como a doutras nenas, mozas e mulleres etíopes que corren contra si mesmas sen fin. Corredora é unha historia colectiva de superación deportiva. Recolle a tradición atlética de Etiopía na busca activa de talentos entre as crianzas do rural ou empobrecidas nas cidades.

A necesidade de contar a historia da subalternidade é un elemento transversal a toda novela social na actualidade. Os países do chamado "terceiro mundo" e os seus habitantes son moitas veces invisibles para unha sociedade que non vive en primeira persoa o sufrimento máis alá das preocupacións banais. A novela da que hoxe falo, Corredora, penetra no campo do subalterno, o incriblemente descoñecido no "mundo moderno", cunha historia baseada en feitos reais.

 

A nova proposta de María Reimóndez para o público xuvenil é unha historia necesaria. Unha historia que fere ó lector mediante a súa confrontación co real. Un país como Etiopía, con poucos medios e mala distribución da riqueza, da orixe a unha traxedia humana que a autora non transforma en ficción baleira, senón que amosa sen reparar nas fendas que pode provocar. A vida de Genet a súa mai, as rúas de Addis Abeba, a fame ou os soños,  todo é descrito sen aderezos e directo ó corazón.

 

Addis é un monstro sen forma. A cidade ábrese e péchase sen dar explicacións. Fóra das avenidas principais o aire corre entre pedras, seixos e calellos estreitos. As casas de lata acollen centros de vida. Súa mai di que tiveron sorte de poder ir traballar nesa casa, grazas á mediación da igrexa, que polo menos están <<dentro>>, ou sexa, detrás do muro que rodea o chalé, a salvo, e teñen un cuarto para elas. (páx. 30)

 

Dentro deste "monstro sen forma" habita Genet, a personaxe principal desta historia. É unha nena que quere mellorar a súa vida e a dos seus, que soña con abandonar a cidade e poder ser feliz. O máis interesante dela é que supera obstáculos ó mesmo tempo que supera estigmas sociais pola súa condición de muller. Genet quere ser libre e para iso renuncia a todo o que na súa sociedade considerase adecuado, non lle preocupa a aceptación dos demais, só ser feliz.

 

Máis ela só pode pensar na seguinte carreira. Pensa tamén en saír da clase e poder ir correr á noitiña relaxadamente, sen cronómetro, darlles descanso á cabeza e ás pernas. Despois diso xa tanto lle ten durmir na casa como na residencia como en calquera lugar. (páx. 75)

 

O deporte, máis concretamente o atletismo, é un fío condutor para amosar a reprodución dun soño colectivo: a liberdade. Correr supón a posibilidade de afastarse de todas as preocupacións e as necesidades. É unha actividade que simboliza para Genet e os etíopes liberarse das cadeas e que a fame, a penuria e o medo non lles poda alcanzar. Unha tradición deportiva que neles supón moito máis que iso.

 

En resumo, Corredora é unha historia de superación, de construción da identidade e de liberdade absoluta a través do deporte. Unha publicación de obrigada lectura para o público xuvenil, que é necesario que se atope coa realidade de fronte para poder ser suxeito de cambio no futuro.

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload

Please reload

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Ese instante que no se olvida
Tan vacío devuelto por las sombras
Tan vacío rechazado por los relojes
Ese pobre instante adoptado por mi ternura
Desnudo desnudo de sangre de alas
Sin ojos para recordar angustias de antaño
Sin labios para recoger el zumo de las violencias
perdidas en el canto de los helados campanarios.

Ampáralo niña ciega de alma
Ponle tus cabellos escarchados por el fuego
Abrázalo pequeña estatua de terror.
Señálale el mundo convulsionado a tus pies
A tus pies donde mueren las golondrinas
Tiritantes de pavor frente al futuro
Dile que los suspiros del mar
Humedecen las únicas palabras
Por las que vale vivir. 

[...]

Alejandra Pizarnik,  A la espera de la oscuridad. (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com