David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com

Recensión : Pedro Feijoo, Os fillos do lume

02/09/2017

 

Título: Os fillos do lume

Autor: Pedro Feijoo

Editorial: Xerais

Deseño de Capa: Miguel Vigo

Plano: Jordi de Mier

ISBN: 9788491212324

Nº de páxinas: 504 páxs

Sinopse:

 

Poucas cousas cambian a vida dunha persoa. Presenciar un asasinato é unha delas. A Porta do Sol é unha festa. Risos, barullo. Na praza ateigada de xente só uns poucos saben o que está a piques de acontecer. E, sen embargo, ningún dos asistentes esquecerá xamais esta tarde de domingo. Un disparo camuflado no rebumbio, o alcalde botando a man ao peito antes de caer. Aí está o comezo dunha investigación que nos levará dous séculos atrás, perseguindo as sombras do barrio vello, escoitando os silencios dunha cidade chea de preguntas incómodas, rúas de sinais esquecidos, e imaxes que non son o que aparentan. Os mellores segredos sempre son os que se ocultan aí, nese lugar á vista de todos.Regresan os personaxes de Os fillos do mar, a novela que deu a coñecer a Pedro Feijoo, para enfrontarse a unha das intrigas mellor protexidas na historia da cidade de Vigo: a da súa fundación.

Na máis absoluta expectación, Pedro Feijoo volve ó terreo da narrativa tras o seu derradeiro libro Morena, perigosa e románica (Xerais, 2015) e ó mesmo tempo retoma a Mariña e Simón, personaxes da súa primeira novela Os fillos do mar (Xerais, 2012), noutra nova aventura pola cidade de Vigo na que porá en cuestión todo o que cremos coñecer sobre a Reconquista e os seus efectos no presente dos nosos protagonistas.

 

Os fillos do lume é unha novela onde é evidente que a investigación e o proceso de documentación teñen un gran peso no proceso creativo. Non por iso temos unha publicación chea de datos irrelevantes e na que a narrativa esmorece baixo o peso da historicidade, senón que os distintos apuntamentos aparecen en función das necesidades e case sempre mediante a introdución dos mesmos en diálogos.

 

Ao final, esta é a única verdade: para escribir a Historia non hai mellor tinta que a pólvora, nin papel máis axeitado que unha boa vitoria. E é este un detalle importante, porque sen ninguén que os lembre, os grandes momentos da nosa existencia pérdense na memoria. (páx. 142)

 

Foi un privilexio ter a oportunidade de atoparme de novo con Simón e Mariña. Ambos son personaxes moi ben construídos en Os fillos do mar (Xerais, 2012) e sería un erro aproveitarse unicamente dos seus bocetos sen que pasara o tempo por eles. Pedro Feijoo acerta de novo introducindo a un dúo cunha relación que ten idas e voltas durante toda a historia e afonda no pasado, especialmente de Mariña, outorgando datos que en ningún momento os lectores imaxinaran. Simón e Mariña son máis de carne e óso que na súa primeira aventura e a relación sentimental é o perfecto complemento.

 

Sempre me gustou pasear con Mariña. Desde o primeiro instante en que nos atopamos, desde a primeira oportunidade que tiven de camiñar con ela, cada paso ó seu carón foi sempre unha batalla gañada ao tempo, o alivio desa soidade que ata daquela me acompañara. Mariña era para min o refuxio onde protexerme da treboada de area que ata entón fora a miña vida. Cando chegou ela todo cambiou, e desde o primeiro instante cada paseo foi unha vitoria. (páx.89)

 

A narrativa nesta publicación é simplemente a confirmación da volta de Feijoo. Unha prosa chea de humor, cun manexo impecable dos diálogos e de períodos sintácticos curtos e longos conforman a marca de identidade do autor en toda a súa obra. Nesta publicación enfróntase a perigosa introdución de diversos narradores, temporalidades e caracteres que solventa con precisión e bo facer. A diferencia de outras novelas, vexo nesta a intención de facer a historia moito máis visual, polo que as descricións son moito máis detalladas.

 

A estancia debía ter uns quince metros cadrados, se non máis, e era o espazo comprendido entre o portal de acceso ao templo e as portas que daban a súa nave central, quedando a esquerda e dereita limitado polas paredes que formaban os muros laterais das torres da Colexiata. Toda a peza estaba pechada por altas paredes de granito, a todas luces robustas, agás pola que agora quedaba en fronte nosa, un tabique de ladrillo con portas de madeira e cristal que separaban o recibidor do espazo central do templo. Todo o chan era de mármore branco, grandes baldosas de pedra puída, baldosín negro que corría todo ao longo do perímetro, e un vello felpudo de goma negra, visiblemente desgastado pola rozadura de moitos pés e moitos anos. (páx. 101)


En conclusión, é unha ledicia ter de novo unha novela de Pedro Feijoo no mercado. Pese ó paso do tempo, consigue traer de volta ós personaxes da súa primeira novela de forma impecable, cunha novela histórica ben documentada e con unha trama onde nada é o que parece e onde a crítica social e a historia fanse presente.

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

A miña beleza sinala co dedo,

espella os meus cristais,

ofende.

 

A miña beleza que intimida, 

que enerva sen falar,

que acovarda.

 

A miña beleza que prognostica,

que me eclipsa,

que me traizoa,

 

A que me vende barata,

a que amortiza os meus fallos,

que se me adianta.

 

A que levanta suspicacias,

a que disuade de min, 

que desvirtúa.
[...]

..

Yolanda Castaño, en Profundidade de campo (Espiral maior, 2007)