Recensión: Andrea Barreira, Non hai luz sen escuridade


Título: Non hai luz sen escuridade Autora: Andrea Barreira

ilustración da capa: Jose Ángel Ares

Revisión lingüística: Raquel Vila Amado Editorial: Urco Editora ISBN: 9788415699682 Nº de páxinas: 194 páxs

Sinopse:

Non hai luz sen escuridade é a primeira novela da brañega Andrea Barreira e cóntanos a historia de Lea, a Princesa da Escuridade, que leva desde que era unha nena a se debater entre o que os seus pais agardan dela e o medo que lle dá aquilo en que pode converterse. Cando chega o momento de facer a viaxe que a levará a atopar o dragón que lle pertence, Lea sae por primeira vez da escuridade dos seus dominios e agarda poder atopar a luz que vira unha vez sendo unha meniña. Ao longo da viaxe atopará moitas persoas novas e fará amizades, entre elas, Sarxa, a princesa das fadas, un ser totalmente antagónico a ela, ao tempo que adquirirá coñecementos, tanto de maxia negra como de maxia branca, e descubrirá cousas sobre si mesma.

O xénero fantástico é, nos últimos anos, o preferido polos lectores dentro da literatura xuvenil. Pese a que os elementos centrais das obras deste xénero sexan os mundos fantásticos construídos dende a imaxinación, @s personaxes valentes e brav@, a maxia e unha misión ou obxectivo dos protagonistas; hai historias que reflicten o nacemento de novas tendencias dentro da fantasía.

Non hai luz sen escuridade é unha desas novelas. A primeira historia de Andrea Barreira é un libro no que o clásico camiño da heroína comeza dende a senda do autorecoñecemento, da propia introspección. Lea non é unha personaxe xa conformada dende o principio da historia, senón que descóbrese a si mesma ó mesmo tempo que nós a ela. A misión desta rapaza é dobre, atopar ese dragón que lle pertence e atopar a súa esencia.

A luz ao seu redor foise atenuando e o silencio volveu rodeala. <<Que cren? Non me coñecen, nunca a viron... Nin imaxinan do que son capaz.>>. Porén, sabíao ela? Non estaba moi segura de ser suficientemente consciente do que entrañaba a súa persoa, mais tampouco tiña claro querer descrubilo. (páx. 20)

Nesta aventura critícase moitísimo toda aprendizaxe imposta e cuestiónanse os principios máis básicos dos individuos que hai nestas páxinas. A sociedade neste mundo divídese segundo as leis morais en dous tipos de individuos que sen embargo a protagonista quere discutir. Veremos a parte máis escura e negativa de Lea así como a súa face máis tenra e sensible. Unha aventura no que o mal e o ben non caen no vitimismo nin na exaltación dos que o fan.

A autora tamén gusta de introducir o xogo de apariencia-realidade e proba diso son tanto as personaxes, como Eume "o ser dos mil rostros" (páx.56), como as propias situacións e dificultades que xorden no camiño da protagonista. A incapacidade de ver a realidade, propia dos procesos de autodescubrimento, trasladase mediante este xogo literario con maior facilidade ó lector.

Respecto da construción da propia novela é preciso anotar a presenza de capítulos non extensos onde hai moito mimo en presentar as características psicolóxicas dos personaxes e introducir un estilo propio a cada un. A tradición e o misticismo tamén teñen representación na elaboracións de brebaxes ou na realización de cerimonias máxicas ás que os lectores asisten polo potente e voluntario contido visual da prosa da autora.

Ao caer a noite as bruxas crearon debuxos con candeas escuras. Colocaron a Lea no centro e a luz da lúa chea bañouna até que quedou presa dos seus raios. Espírona con coidado até que quedou núa. Sobre a súa pel pintaron con terra as runas que aínda non se formaron. Mentres o facían, ergueuse unha brisa que lle revolveu o cabelo, que lle caía até as nádegas. Ao rematar as feiticeiras colocáronse ao redor. O luar enchía cada recuncho do seu corpo volvendo vermellos os seus debuxos. O ceo comezou a chorar e as súas bágoas crearon novos símbolos de barro sobre a súa pel. (...) (páx. 83)

Da outra banda compre sinalar que nos primeiros capítulos as transicións entre espazos e situacións poden resultar moi abruptas e as resolucións dalgúns momentos tamén, aínda que cara ó final ese problema é case totalmente inexistente. Coido que os espazos precisan un pouco máis de traballo, é unha pena deseñar un mundo e non explotalo aínda máis no aspecto territorial.

É imposible esquecer dentro de toda a crítica social que se atopa na novela a necesaria visión de xénero da que a autora dota estas páxinas. Pese a non ser un tema principal na novela, non esquezamos que Lea é unha rapaza polo que tamén ten que loitar contra o sistema heteropatriarcal implícito tamén na súa realidade.

- (...) Educáronme para protexer damas en apuros!

Entón Sarxa lembrou o nacemento de Amadeo, príncipe do Reino dos Ríos. Ao igual que de Lea, agardaban moito del. Fora educado para ser protector de princesas e de reinos en apuros, mais o estraño era que estaba destinado a protexelos de seres como a feiticeira, polo que a fada non comprendía a súa insistencia.

- Ves que precise axuda?- a cara de Lea amosaba escepticismo.

- Tes todas as características dunha dama en perigo.

- Nin son unha princesa, nin corro perigo. Mais ao mellor estalo ti. (páx.111)

Coido que esta novela é unha boa estrea literaria de Andrea Barreira. Unha autora que ilustra a necesidade do cambio de tendencias dentro da literatura fantástica, incluíndo unha xa obrigatoria perspectiva de xénero e que promete moito neste eido da literatura galega.

#Recensión

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020