I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recensión: Arancha Nogueira, O único lugar onde ficar inmóbil

June 13, 2018

 

Título: O único lugar onde ficar inmóbil
Autora: Arancha Nogueira
Editorial: Urutau

Prólogo: Verónica Martínez Delgado
ISBN:  9788569433507
Nº de páxinas: 60 páxs

 

Nos últimos tempos no eido da poesía galega xurdiron unha enorme cantidade de voces novas que nun tempo precario para o sector do libro e da literatura, e da lingua por suposto, verten os seus versos na nosa lingua e cun resultado que convida o optimismo. Hoxe traio o exemplo deste libro O único lugar onde ficar inmóbil de Arancha Nogueira publicado nunha editora pequena e foránea pero cun contido a ter en conta.

 

É o de Arancha Nogueira un libro moi xeracional e que bebe das principais preocupacións da sociedade en tempos de incertidume e falsidade. A autora fala da perda do amor, da familia, da infancia, da parella ou da ausencia de futuro dende a perspectiva dun doente. Non hai nestes versos unha posibilidade de solventar os problemas pasados senón de seguir adiante como autómatas vivindo no estrañamento e na autodestrución para atopar un lugar potable e propio.

 

e en todos os idiomas hai unha palabra para perda.

o líquido dos seus debuxos

dos ritmos todos

da vergoña da pronuncia

 

en todos os idiomas

aínda que non poida falalos.

 

(páx. 35)

 

Ese lugar "onde ficar inmóbil" é un espazo sen regras e sen localización, onde a única preocupación é pecharse nun mesmo para atopar algo puro ó que ligarse dunha maneira íntima, case espiritual. Este non é un espazo para a esperanza, senón que é a propia (des)esperanza. O eu lírico aférrase a súa existencia para conseguir o seu obxectivo: chorar de desesperación, rir da traxedia, visualizar os anacos dos nosos soños e simplemente descansar na súa soidade.

 

e estou saindo

de entre os nenos e os avós

como outra baldosa desfeita

e soa

 

mecánica

de cor azul como as formigas

 

camiñando como se tiver onde deixarme

ou onde sentar e tomar un té enfriado

como se toman todas as terrazas soas

sen exército.

 

(páx. 21)

 

 

a soidade non é un estado

a soidade é un estado mental

a soidade non é unha cuita

a soidade é unha concatenación errónea

 

(páx.37)

 

É preciso sinalar a perspectiva feminista dende a que se escriben estes versos. A figura masculina non é alguén á que se pida auxilio para un acubillo, senón que ese berro unicamente esixe colaboración, igualdade. É evidente que esa chamada desesperada non recibirá resposta, por iso a soidade é a única compañía válida para sentirse propia e individual.

 

Neste libro non hai nada sólido ó que aferrarse en termos sociais e ideais. Este terreo inestábel do contido contrasta coa estrutura sólida do poemario que divídese en tres seccións (sospeita, naufraxio, o único lugar onde ficar inmóbil) e un limiar ó cargo de Verónica Martínez Delgado. Os distintos textos técense mediante versos de extensión desigual combinados coa potencialidade dos silencios e estruturas poéticas diversas.

 

En resumo, hai neste libro de Arancha Nogueira unhas bases moi sólidas para un traballo lírico posterior de calidade. Dende unha perspectiva feminista e cunha voz desgarradora, este poemario presenta a necesidade de atopar algo puro que permita atopar a esencia propia, a tranquilidade, o sólido, e afastarse dunha sociedade estraña.

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload

Please reload

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Quén preservará todos os contornos da conciencia.

Quén ha de revelar o meu nome descoñecido,

o meu impúdico nome que codifica e devora.

Quén pode prescribir tantos equívocos moldes

por encima desta fiestra construída polo corpo.

Quén haberá que incorpore esta razón esta memoria

cara un ciclo impertérrito de tebras e de luz?  [...]

..

Yolanda Castaño, en Delicia (Espiral Maior,1998)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com