I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recensión: María Canosa e Dani Padrón, Caderno de lúas

July 6, 2018

 

Título: Caderno de lúas

Autora: María Canosa

Ilustrador: Dani Padrón

Editorial: Bululú

ISBN: 9788491210160

Nº de páxinas: 36 páxs

Sinópse:

 

Os cadernos gardan letras, números, palabras, historias, contar. Soños. Para ingresar os tesouros que gardan, tes que abrilos e ingresalos. Só entón podemos descubrir desde unha fórmula máxica para atrapar bruxas ás diferentes caras da Lúa. Porque o satélite da Terra non sempre ten o mesmo rostro. Mire atentamente.

 

O prolífico tándem Canosa-Padrón é o responsable deste libro de tan atractivo publicado por Bululú e orientado cara un público infantil. Un libro de pastas duras que fala dos soños e da necesidade de observar, de descubrir a realidade e os seus elementos dende todas as perspectivas. Un caderno como medio para materializar todo o intanxible e chegar a esencia da beleza dos soños.

 

Neste libro é preciso destacar, dentro de esta exitosa parella literaria, a Dani Padrón, responsable dunhas ilustracións magníficas que transmiten con sensibilidade e tino o texto de Canosa, menos interesante que noutros dos seus libros mais cun poder evocativo salientable.

 

Neste vídeo poderedes ver o exemplar en profundidade e coa reprodución dalgunhas das ilustracións. (Fonte: Youtube)

 

En resumo, Caderno de lúas é unha mostra máis do resultado da necesaria colaboración entre autor e ilustrador para construír un libro atractivo para os máis pequenos e que consigan introducilos na lectura nun mundo abarrotado de estímulos visuais externos como é o noso.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload

Please reload

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Ese instante que no se olvida
Tan vacío devuelto por las sombras
Tan vacío rechazado por los relojes
Ese pobre instante adoptado por mi ternura
Desnudo desnudo de sangre de alas
Sin ojos para recordar angustias de antaño
Sin labios para recoger el zumo de las violencias
perdidas en el canto de los helados campanarios.

Ampáralo niña ciega de alma
Ponle tus cabellos escarchados por el fuego
Abrázalo pequeña estatua de terror.
Señálale el mundo convulsionado a tus pies
A tus pies donde mueren las golondrinas
Tiritantes de pavor frente al futuro
Dile que los suspiros del mar
Humedecen las únicas palabras
Por las que vale vivir. 

[...]

Alejandra Pizarnik,  A la espera de la oscuridad. (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com