Recensión: Ledicia Costas, A balada dos unicornios


Título: A balada dos unicornios

Autora: Ledicia Costas

Ilustradora: Mónica Armiño

Editorial: Xerais

Colección: Camaleón

ISBN: 9788491214052

Nº de páxinas: 192 páxs




Sinopse:

A Escola de Artefactos e Oficios acolle os mozos e mozas máis brillantes. Son capaces de crear casas motorizadas, sombreiros voadores e outras proezas abraiantes. Ágata McLeod é unha das mellores alumnas, pero hai moitas cousas que descoñece da institución... e do seu pasado. A inventora terá que viaxar á orixe do mundo nunha travesía ateigada de aventuras e perigos. Fantasía e ciencia mestúranse nunha loita sen cuartel que enfronta corvos e unicornios.

Despois dunha primeira e satisfactoria introdución no subxénero do Steam Punk para o público infantil con A señorita Bubble, Ledicia Costas publica esta nova novela para o público xuvenil no que da un paso de xigante na construción dunha fantasía digna dun subxénero que nace da man de Verne, Wells, Shelley e que se consolida actualmente con escritores como China Mieville, Leigh Bardugo ou o cineasta Hayao Miyazaki.

A balada dos unicornios é unha novela que reproduce un mundo perfectamente detallado no visual. O ambiente victoriano, a fascinación pola máquina mesma e como elemento integrable no humano, os máis peculiares medios de transporte, as vestimentas e os inventos descríbense no texto cunha intensidade e detalle que o propio lector é capaz, sen moito esforzo, de imaxinalos. Ademais temos as excelentes ilustracións de Mónica Armiño que axudan en moitos casos a plastificar o mundo que Ledicia crea.

Con respecto a trama da novela, temos que sinalar que a novela carece dunha introdución clásica e é trepidante dende o inicio. Unha novela de aventuras na que somos nós quen construímos as nosas valoracións sobre feitos e personaxes co paso das páxinas. Coido que esta trama está chea de homenaxes a distintas ficcións literarias e audiovisuais e incluso figuras históricas con nome e apelidos. Penso que é de valorar a capacidade de autora de combinar tantos e tan peculiares aspectos e facelos seus na novela.

Respecto ó estilo temos unha novela moi ben construída e cunhas descricións que son capaces de producir no lector todo tipo de sentimentos. Os momentos máis violentos resultan moitas veces complicados de dixerir pero combínanse con outros cómicos e mesmo algúns de carácter reflexivo. Penso que isto non é unha sorpresa no caso das novelas da autora viguesa.

Como aspecto negativo unicamente sinalo que a construción do mundo de maneira visual é fantástica, mais boto un pouco de menos un trato máis profundo do aspecto territorial e organizativo. É complicado introducir estes aspectos máis políticos e sociais nas novelas de aventuras sen que sexan indixeribles, mais penso que farían o mundo aínda moito máis interesante. Un mapa territorial ou unha árbore xenealóxica serían un "parche" aceptable.

En resumo, Ledicia Costas escribe unha historia á altura das expectativas dos seus lectores. Unha aventura chea de reflexións sobre o amor, os sentimentos, a importancia de loitar pola liberdade e a amizade. Unha novela que non por casualidade recibiu o Premio Lazarillo.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020