David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com

Recensión: Alessandro Baricco, Seda

21/01/2019

 

Título: Seda

Título orixinal: Seta
Autor: Alessandro Baricco

Tradutora: María Cristina González Piñeiro

Editorial: Rinoceronte
ISBN: 9788417388126
Nº de páxinas: 110 páxs

Sinopse:

 


“Un bo día, un amigo contoume que un devanceiro seu tiña un oficio un tanto estraño. Partía unha vez ao ano, cruzaba o mundo, meses despois chegaba ao Xapón, compraba ovos de vermes da seda, regresaba a Italia e vendíaos. O resto do ano descansaba. Estabamos esquiando cando me contou esta historia. Detívenme, saquei os esquís e comecei a pensar e a lle dar voltas, e non parei de facelo ata que escribín a última páxina.”

 

Así explica o autor a xénese do seu relato. Influenciado por Céline, Salinger, McEnroe, Stanley Kubrick, Walt Disney, Liberatore…, Alessandro Baricco é o escritor italiano vivo máis internacional. “Seda é unha historia antes de ser un libro. É, sobre todo, unha historia. E ás historias esváranlles as fronteiras”.

Seda é unha desas novelas que son pura historia, puro episodio, tan posiblemente reais coma propias do mundo da ficción. É unha desas historias que semellan non dicir nada pero que transmiten moitísimo e coas que co lector empatiza moi facilmente. Grazas a Rinoceronte temos esta brillante novela curta de Alessandro Baricco en galego.

 

O máis impresionante de Seda é o poder cromático que hai nela. As lecturas dos ambientes son nítidas grazas as gamas cromáticas que se plasman nas súas páxinas. Os silencios, clima e os sons da propia natureza xogan un papel importante na reprodución da realidade que hai nestas páxinas. Baricco nesta novela é un narrador completamente plástico e que aliméntase dos contrastes para xerar o produto final. Sen dúbida hai que sinalar que a capa que Rinoceronte escolle para esta novela é a máis axeitada para a mesma.

 

Hervé Joncour non vira nunca aquela rapaza, nin verdaderamente a viu nunca aquela noite. No cuarto sen luces sentiu a beleza do seu corpo, e coñeceu as súas mans e a súa boca. Amouna durante horas, con xestos que nunca fixera, deixándose ensinar unha lentitude que non coñecía. Na escuridade era doado amala sen amala a ela. (páx. 61)

 

O Xapón nesta novela é sinónimo da chegada a outro mundo, outra civilización. Nada é igual nesas terras onde os italianos compraban estes ovos de vermes da seda. Por iso é unha civilización onde todo é misticismo e onde a propia comunicación e un arte ritual e cerimonioso. Isto fai da novela unha historia na que os distintos episodios expresan o choque de culturas e sentimentos cunha prosa delicada e puramente artística.

 

En resumo, Seda é un deses libros de obrigatoria lectura, unha novela deliciosa e que constitúe un produto artístico preciosista e interesante para calquera que goce dunha boa lectura cun ritmo delicado e cun transcurso moi meditado dos acontecementos.

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

A miña beleza sinala co dedo,

espella os meus cristais,

ofende.

 

A miña beleza que intimida, 

que enerva sen falar,

que acovarda.

 

A miña beleza que prognostica,

que me eclipsa,

que me traizoa,

 

A que me vende barata,

a que amortiza os meus fallos,

que se me adianta.

 

A que levanta suspicacias,

a que disuade de min, 

que desvirtúa.
[...]

..

Yolanda Castaño, en Profundidade de campo (Espiral maior, 2007)