Recensión: Moncha Fuentes, O mar que nos leva


Título: O mar que nos leva Autora: Moncha Fuentes Editorial: Xerais ISBN: 9788491214519 Nº de páxinas: 160 páxs

Sinopse:

Cun comezo fascinante e unha enorme capacidade evocadora, O mar que nos leva é unha novela que nos arrastra, da man dunha muller chamada Mariña, pola memoria persoal, política e social das loitas obreiras do Vigo de 1972, dos movementos estudantís do ano 68 en Compostela e da emigración a Bos Aires dos anos 30. Esta é unha novela narrada con enorme detallismo e minuciosidade na descrición de atmosferas, espazos e territorios físicos e emocionais, que fai gala dun rexistro lingüístico brillante. Nun momento crítico da súa vida, Mariña Brei percorre o seu pasado e o da súa familia, desde Mens a Pontevedra, dándolle forma a unha novela espléndida, ateigada de referencias literarias e políticas, de conflitos persoais, que envolve aos lectores e lectoras nun remuíño de sensacións e intensas vivencias.

A docente Moncha Fuentes debuta como narradora da man de Xerais con O mar que nos leva, unha novela curta con moitísima forza e que arrastra ó lector nun mar de referencias espaciais, políticas, persoais e sociais, que fai da súa lectura un exercicio de supervivencia literaria. Ese detallismo fai da historia unha interesante testemuña a nivel histórico de moitos dos acontecementos da historia recente do país.

Sorprende neste libro a capacidade evocadora que ten e que fai que o lector pase as páxinas a gran ritmo, sorprendido polos longuísimos, mais acertados, períodos sintácticos da súa prosa e tamén polo orgánico do texto, que ten moito de ser vivo.

Precisamente na súas bondades están os seus problemas. Coido que esta novela, pese a que busca transmitir unha aparente sinxeleza, pode que non chegue a calquera lector dunha forma sinxela polo espontáneo, mais non impulsivo, da súa narrativa. É sinxelo chegar a idea xeral do texto, mais é complexo almacenar todas as referencias que nel se atopan e reflexionar sobre elas.

En resumo, O mar que nos leva é un libro dunha lectora e amante da lingua destinado a lectores habituais. Un libro moi dinámico e unha delicia a nivel narrativo e estilístico. Sen chegar a ser incómodo, o texto de Moncha Fuentes consegue transmitir unha fluidez que arrastra ó lector polo seu mar literario.

#Recensión

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

enumerar motivos para debuxar unha balea

 

para crer nun espírito navegante que non temos

para delimitar o medo

para valernos dela na fuxida

para botar de menos unha viaxe

unha en concreto

para debuxar un bazar e disfrazala de elefante

porque teñen a forma das distancias

porque dentro dunha balea o ceo está limpo e non hai dor

para pintala sorrindo e poñerlle flores ou peixiños pequenos

para facer unha metáfora de todas as traxectorias

para que sexa a proa na reconquista da paisaxe

para representar o tamaño da tristeza

para pensar nas palabras coas que explicar o debuxo.

Eduardo Estévez, de baleas 

(Caldeirón, 2017)  

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com