Recensión: Ledicia Costas, Infamia


Título: Infamia Autor: Ledicia Costas Editorial: Xerais ISBN: 9788491210160 Nº de páxinas: 232 páxs







Sinopse:

Emma Cruz é avogada e profesora de Dereito Penal. Trasládase a Merlo para impartir clases na Universidade, sen saber que ese lugar está marcado pola desgraza. A súa chegada coincide co 25 aniversario da desaparición das irmás Giraud, dúas nenas ás que semella que tragou a terra. Emma axiña descubrirá que os habitantes de Merlo gardan segredos inconfesables, algúns deles imposibles de dixerir. Que foi das irmás Giraud? Están mortas? Se é así, quen as asasinou? Onde están agochados os seus corpos?Infamia é un thriller psicolóxico onde nada é o que parece. Unha novela de ritmo vibrante que agarra o lector e o conduce aos sumidoiros da condición humana. Unha historia de amor, odio e loucura. Fiel á súa escrita, Ledicia Costas é quen de explorar o máis recóndito da alma humana ofrecéndonos unha novela poderosa e adictiva.

Ledicia Costas é sen dúbida unha das autoras de máis éxito no noso sistema literario e no panorama literario nacional. Venerada polo público infantil e xuvenil polas súas historias, o público adulto agardaba o seu debut como narradora para adultos con impaciencia. Por fin temos entre as nosas mans Infamia, unha obra que se a tivese que describir cunha palabra sería esta: brutal.

Infamia é quizá unha das obras máis voluntariamente incómodas que lin en moito tempo. A atmosfera que Ledicia Costas crea é completamente gris e asfixiante. Existen puntos luminosos en forma de seres humanos pero tan contaminados polas súas historias previas que non teñen a suficiente forza como para transcender. A calidade narrativa da autora atrapa ós lectores, pese a súa resistencia, nese Merlo, un lugar tan triste e escuro como desgraciado.

Durante a súa lectura dinme conta que a novela non pretende ser unha historia cun final feliz ou infeliz. Coido que tampouco pretende limitarse a ser unha ficción. Infamia é unha historia que analiza a sociedade coa precisión de un cirurxián e sinala a escuridade que a humanidade agocha. Escuridade que se integra dende a propia infancia cando esta non foi o suficientemente feliz ou normal. A destrución da infancia é o primeira base que leva a infamia nesta novela.

Emma Cruz é a voz principal desta historia e a miña sensación ó comezo é que era o único puro que existiría en Merlo. Muller que cometeu e comete erros, mais que era unha voz do cambio. Unha persoa formada e liberal que pretende coñecer a cidade de Merlo e os seus habitantes para solucionar un caso que podería dar algo de luz a esa cidade. Que equivocado estaba. Emma Cruz é unha personaxe ferida de comezo a fin e que pese a súa bondade e os seus esforzos, non deixa de ser un personaxe tan destruído pola sociedade coma outros. Ela non pode ser artífice do cambio na cidade, pero a cidade xera un cambio na súa persoa.

En resumo, Infamia é unha desas obras que tras a súa lectura fan reflexionar moitísimo. Unha historia que non se va da cabeza aínda que peches o libro. Sen dúbida unha obra brillante e, na miña opinión, a mellor do que levamos de ano literario.


Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020