David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com

Recensión: Knut Hamsun, Fame

09/09/2019

 

Título: Fame

Título orixinal: Sult
Autor: Knut Hamsun

Tradutor: Moisés Barcia (dende o inglés)
Editorial: Rinoceronte Editora
ISBN: 9788417388133
Nº de páxinas: 206 páxs

Sinopse: 

 

O protagonista de Fame está quedando coma un fiúncho debido á miseria, á falta de traballo estable e á situación difícil que atravesa Christiania no século XIX.

Por medio dun monólogo interior, o personaxe introdúcenos na irracionalidade da mente humana dunha maneira intrigante e, ás veces, humorística.

 

TRADUCIÓN DENDE O INGLÉS DE MOISÉS BARCIA

Fame de Knut Hamsum é unha desas novelas que terían que estar sempre nas listas de imprescindibles. Grazas a tradución de Moisés Barcia, os lectores gozamos dun dos clásicos modernos máis interesantes con respecto a súa premisa e a súa calidade narrativa.

 

Este é un libro que sen dúbida incomoda ó lector. As páxinas de Fame son un convite por parte de Hamsun a un mundo de completa miseria onde o protagonista tenta sobrevivir pese a todas as adversidades. Na miña opinión é unha historia que ten moito de orgánica pola sensación constante de necesidade que transmite. Vemos o mundo a través dos ollos dun personaxe totalmente irracional e castigado pola necesidade, que reacciona en función dos impulsos máis orgánicos.

 

En resumo, Fame é unha obra que non se pode ler dende a distancia. Sen dúbida é unha alfaia literaria tanto polo interesante do seu contido, como polo talento narrativo do autor, que transmite a través das palabras un sentimento desacougante de necesidade imperiosa de aferrarse a vida.

 

 


 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

A miña beleza sinala co dedo,

espella os meus cristais,

ofende.

 

A miña beleza que intimida, 

que enerva sen falar,

que acovarda.

 

A miña beleza que prognostica,

que me eclipsa,

que me traizoa,

 

A que me vende barata,

a que amortiza os meus fallos,

que se me adianta.

 

A que levanta suspicacias,

a que disuade de min, 

que desvirtúa.
[...]

..

Yolanda Castaño, en Profundidade de campo (Espiral maior, 2007)