Recensión: Patrick Bard, Cerráronseme os ollos

20/09/2019

 

Título: Cerráronseme os ollos

Autor: Patrick Bard

Tradutor: Fernando Moreiras

Editorial: Kalandraka

ISBN: 9788416721320

Nº de páxinas: 160 páxs

Sinopse:

 

Encérrase nas redes sociais, muda a súa vestimenta, o seu pensamento... Maëlle convértese en Ayat para unirse ao Daesh. A impactante historia dunha moza francesa que retorna de Siria. 

Nunha época onde a xuventude ten acceso a todo tipo de información, mais normalmente non ten a capacidade suficiente como para filtrala adecuadamente, aparecen novos perigos como as seitas de todo tipo ou os grupos terroristas que recrutan a adolescentes aproveitándose dos seus conflitos internos. Patrick Bard aproveitase deste último aspecto para crear unha historia de moito interese para os centros escolares.

 

A manipulación da mente da rapaza por parte de Daesh é un proceso onde non se amosa o terrorífico das súas actividades. Mäelle convértese en Ayat mediante un proceso onde a rapaza destrúe a súa propia identidade debido os enganos do grupo terrorista e a súa propia necesidade de atopar o seu lugar no mundo.

 

Cerráronseme os ollos non é unha gran novela no que respecta o aspecto máis literario da mesma. Sen embargo é unha historia de contido pedagóxico importante e que debería consultarse nos centros de ensino para falar dunha gran variedade de temas. Unha historia con moitos personaxes no que as historias individuais de cada un conflúen nunha cadea de erros que xera unha situación límite coa que é imposible non reflexionar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Nombrar es reconocer que existe,

gracias y a pesar de mí.

Cuando tras mi frente genero una sílaba, 

defino, 

coloreo y cincelo, 

tal como suena tras el abdomen. 

Junto los labios para tallarlo, llenando la entrada. 

Ahogar su grito, ese dolor tras las costillas.

 

Mencionar es la primera maniobra. 

Para ello, cubriré todas las articulaciones. 

Los otros asentirán abriendo las comisuras. 

Flotará el polvo, semilla hundida. 

Maria González, en El hambre (Maclein y Parker, 2020)  (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com