David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com

Recensión: Ledicia Costas, Conexión Macarrón

07/03/2020

 

Título: Conexión Macarrón

Autora: Ledicia Costas

Ilustradora: Laura Suárez

Editorial: Xerais

Colección: Merlín

ISBN: 9788491215882

Nº de páxinas: 40 páxs

Sinopse:

 

A Espe e a Rino non lles gustan os paraugas, por iso agardaban debaixo dun tobogán a que parase de chover cando un señor fúnebre, con roupa, chapeu e paraugas negros, lles preguntou se querían que os acompañase á casa. Díxolles que era Expósito e que vivía no seu mesmo edificio, no noveno andar.Todo nel lles pareceu sospeitoso: o sombreiro dáballe voltas sobre a cabeza, os seus ollos brillaban cunha potente luz branca, e nalgún momento confesou que tiña antenas. Estaba claro que non era un «Expósito», era un extraterrestre! Que ían facer agora que coñeceran un extraterrestre de verdade?

Conexión Macarrón é un destes títulos que sorprenden pola gran cantidade de contido que hai neles en apenas unhas poucas páxinas. Todos os nenos e nenas soñan coa oportunidade de coñecer o mundo a través de feitos inverosímiles e fantásticos, mais non agardan que eses feitos teñan o seu xerme na realidade.

 

Sen dúbida ese é o elemento máis importante desta historia. A autora crea un mundo de posibilidades a partir da premisa de que todo o mundo ten dereito a vivir a súa propia aventura e que esta atópase no propio día a día. É o noso traballo atopar nesa realidade que se estraña a si mesma, esa aventura inesquecible e que non entende de idades. O estraño non ten que ser sempre perigoso e "Expósito" é un exemplo claro.

 

« A vida tamén é iso: soñar e quererse moito. Ata as estrelas. »

 

Aderezada cunhas fantásticas ilustracións de Laura Suárez coido que este libro será un éxito entre a rapazada. So Ledicia Costas é quen de condensar en 40 páxinas unha historia que integra tantas sensacións.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

A miña beleza sinala co dedo,

espella os meus cristais,

ofende.

 

A miña beleza que intimida, 

que enerva sen falar,

que acovarda.

 

A miña beleza que prognostica,

que me eclipsa,

que me traizoa,

 

A que me vende barata,

a que amortiza os meus fallos,

que se me adianta.

 

A que levanta suspicacias,

a que disuade de min, 

que desvirtúa.
[...]

..

Yolanda Castaño, en Profundidade de campo (Espiral maior, 2007)