Lois Alcayde Dans: "Hai historias para narrar que son moi próximas, ao carón da nosa casa, que son realidades e teñen formas universais."

18/03/2020

 

Lois Alcayde Dans (A Coruña, 1997). Escritor e xornalista. En 2016, con 19 anos, gañou o I Premio Balbino de relatos polo libro Camiños na sombra, e en 2018 o segundo premio na IV edición do Mazarelos da USC polo conxunto poético Xente da crise. Colabora nas revistas O Salto, Luzes e no xornal Sermos Galiza. Membro do consello editorial da revista Ligeia,  coordina a súa ­sección de Xornalismo. Exerceu como redactor para a TVG e foi responsable de comunicación da emisora de radio coruñesa CUAC FM. Actualmente cursa o grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela.

Texto: Biografía do autor na web de Galaxia

Fotografía: Cedida polo autor

- Como e cando comezou a súa relación coa escrita e a literatura en xeral?

 

É algo que acompaña dende a consciencia de querer construír unha voz propia. Cando somos pequenos dámonos conta de que atopamos certa dor, certa beleza, nas que nos podemos expresar individual e colectivamente. Uns a través das artes plásticas, outros a través da escrita, outros a través da arquitectura. Iso que creamos cremos que é auténtico e é interesante. 

 

Concretamente, creo que comecei isto en segundo de primaria. O meu colexio convocara un concurso de poesía para todo o alumnado do centro e eu participara. Levei o primeiro premio, o cal foi unha sorpresa e orgullo para a miña titora, unha mestra marabillosa que se chama Eladia. Lembro que o poema, que repetía ao inicio de cada verso "Paz é" máis o que fora, remataba cun "paz é amar". Que ben neste caso seguir pensando o mesmo, non?

 

- Como definiría o seu proceso creativo?

 

Penso que ten bastante de anárquico e moito de arquitectura. Todo o proceso da idea dáse nun paseo, camiño bastante, nadando, falando… van aparecendo imaxes e fíos entre elas. As ideas sempre me veñen na realización dunha terceira cousa. Esa idea, nun comezo, é unha estética, que quero contar e que "voces", "cores", "ambientes" ou "texturas" vou empregar; toda a parafernalia absurda que temos na cabeza cando construímos unha historia e que non é nada romántica nin digna de estar en ningún pedestal (onde parece que se pretenden colocar ás artes) é só un proceso humano e alí ten a súa beleza. E tamén é beleza que sexa manchado, que sexa pegado aos días, ao chan, gastado.

 

Espazo habitual do autor para adicarse a escrita. (Fotografía cedida polo autor)

 

O proceso de creación de calquera artista podería ser arquitectura pura: manexamos espazos, forma, xente que fai algo dentro deses espazos, sombras, luces, subidas, baixadas. Neses lugares hai tensións, dramas e risas, hai conflito e tamén mensaxe: estamos nós e nos damos uso e lle damos uso ao mundo. Penso que, máis aínda en narrativa, ese conflito e esa mensaxe son o máis importante. Mensaxe só narrativa, non máis alá. Creo que a literatura nin debe ser dogmática, nin debe ser unha Biblia, nin unha vaca sagrada nin moralina. Debe ser literatura, creación.

 

- Cal é o xerme de Os jeans de María (Galaxia, 2019)?

 

A sorpresa do cotián. Interésanme as historias medidas e iso pódese cultivar ben en novela ou relatos, neste caso escollín relatos. Gústanme as historias que do miúdo contan verdades universais a través do impulso, leo a narradoras e narradores como Manuel Rivas, Carlos Casares, Carmen Martín Gaite ou Almudena Grandes precisamente por iso, pola realidade cotiá que dá pé nuns casos ao máis máxico e noutros á sinxeleza e a rugosidade da realidade ben contada. 

 

Tamén é un libro que, penso, se debe ao meu oficio. Son xornalista e a realidade máis achegada, o que temos diante, teñen unha concepción global enorme. Hai historias para narrar que son moi próximas, ao carón da nosa casa, que son realidades e teñen formas universais. Podemos contalas 70 anos atrás, 100 ou onte mesmo e seguen tendo vixencia. Non temos que ir a Bangkok ou Oslo para contar boa unha historia máis se é unha boa historia a súa mensaxe, creo, vai ser entendida aquí e en Bangkok e en Oslo.

 

- Considero que os relatos deste título teñen moito de investigación no cotián. Extraen con moito tino o estrañamento que existe na pura rutina…

 

A rutina é moi interesante. A razón de que escollemos estas outras direccións ou, algo que quero propoñer no libro, cando esas direccións non son escollidas por nós, veñen impostas ou simplemente ocorren e rompen a nosa realidade. O choque ou o shock, tamén a sorpresa. Un mestre nisto foi Roald Dahl, máis aínda no relato curto.

 

É observar. Gústame o que di Andreu Buenafuente cando explica de onde colle moitas ideas, das conversas. Co ironía apódase a si mesmo "oreller", é dicir, que pega a orella e escoita. Creo que unha boa historia vén de querer escoitar.

 

- Se tivese que recomendar algúns títulos, cales serían?

 

Moitísimos! En poesía é imprescindible coñecer a obra dunha das poetas novas máis brillantes de Galicia que é Tamara Andrés, o seu Corpo de Antiochia foi dos poucos poemarios que me lin dunha sentada e relin varias veces. Outra voz marabillosa é a de Míriam Ferradáns, Agosto é unha alfaia, como o Lumes de Ismael Ramos ou As casas, de Carlos Lixó. Sendo máis clásico, teño un amor con Lorca e con Gil de Biedma, tamén con Luz Pozo Garza, Lois Pereiro e Pilar Pallarés.

 

Dentro de narrativa xa citei antes algúns autores e autoras; de Casares están Ilustrísima e O sol do verán; de Rivas As chamadas perdidas e Os libros arden mal; de Almudena Grandes o último de La madre de Frankenstein; de Martín Gaite calquera delas (foi das mellores escritoras que tivo España) dende Entre visillos ata Las ataduras, por exemplo. Mais tamén están Los cachorros, de Vargas Llosa; O triángulo inscrito na circunferencia, de Víctor Freixanes; A señora Dalloway, de Virginia Wool; Tiempo de silencio, de Luís Martín Santos; Caída libre de William Golding; Zapatos italianos, de Henning Mankell; Carta a un niño que no llegó a nacer, de Oriana Fallaci; O Danubio, de Magris; Falando do asunto e Niveis de vida, de Julián Barnes; Retorno a Brideshead, de Waugh; Lluvia fina, de Landero; O que queda do día, de Kazuo Ishiguro, o recente Tus pasos en la escalera, de Muñoz Molina… 

 

En ensaio temos a Rivas e esta obra mestra que é Contra Todo Isto xunto con todas as compilacións dos seus artigos en Luzes; a Hannah Arendt e o seu brillante Eichmann en Jerusalén ou A liberdade de ser libres; o recente Dentro da literatura, de Suso de Toro, excelente; un libro chamado O Home na procura do sentido, de Víktor E.Frankl, sobre as vivencias nun campo e concentración; Cartas a un amigo alemán, de Camus; Unha habitación propia, de Virginia Woolf e calquera de Erich Fromm ou Desmond Morris.

 

- Críticos como Armando Requeixo ou Mario Regueira valoraron moi positivamente o seu libro. Agardaba esta acollida?

 

A verdade é que está sendo un percorrido feliz, e agradezo moito as lecturas que se están a facer de Os Jeans de María. Sinceramente non, non agardaba que fora a ser tan completa e tan agradable, debe ser polos nervios!

 

- O seu texto é curiosamente o número 400 dunha colección tan privilexiada como a Literaria de Galaxia. Como valora a oportunidade recibida pola editora?

 

Para min é oportunidade da que estou moi agradecido. Unha aventura e un proceso de edición que foi fermoso dende o comezo ata a saída do final, incluídas as presentacións. Teño que mencionar aquí e dar as grazas a Francisco Castro, o meu editor, que puxo na súa confianza no libro.

 

- Para rematar, ten algún proxecto rematado ou en marcha do que nos poida adiantar algo?

 

Sempre se está a traballar en algo, non? 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Nombrar es reconocer que existe,

gracias y a pesar de mí.

Cuando tras mi frente genero una sílaba, 

defino, 

coloreo y cincelo, 

tal como suena tras el abdomen. 

Junto los labios para tallarlo, llenando la entrada. 

Ahogar su grito, ese dolor tras las costillas.

 

Mencionar es la primera maniobra. 

Para ello, cubriré todas las articulaciones. 

Los otros asentirán abriendo las comisuras. 

Flotará el polvo, semilla hundida. 

Maria González, en El hambre (Maclein y Parker, 2020)  (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com