Diana Varela Puñal: "A nosa cultura é o noso estandarte"

05/05/2020

 

Nacida en Corme, Costa da Morte, trasladouse ós catorce anos á Coruña, onde exerce na actualidade como avogada. Colaborou no diario Galicia Hoxe coa súa sección semanal Cartas boca arriba.

Despois de gañar o Premio Díaz Xácome, de Mondoñedo, no 2006 obtivo polo seu poemario Fíos o Premio Uxío Novoneyra das Pontes de García Rodríguez. En decembro de 2010 publica o seu segundo libro, Animal Abismo.

No 2011 presentou o poemario infantil ilustrado, As trovas de Midas, publicado en formato dixital coa voz da propia autora, e en papel.

En decembro de 2012 gañou o premio Estornela de Teatro, coa súa obra Arlequino Viceversa. Presentou a dramatización de dúas pezas de teatro: Lúa de Mel, e A morte é a túa voz ausente. No 2016 publica Midas, Leo e o paraugas, peza teatral para nenos.

No ano 2015 publicou a súa primeira novela, Fin de Festa.

No ano 2017 publicou Ouvre la lucarne, selección de poemas en galego-francés, e o seu último poemario ata a data, Non, amor.

 

Fotografías: Gabú/ Cedidas pola autora

Texto: Biografía da autora na web de Laiovento.

 

- Comecemos cunha idea forte. Que é para vostede a literatura?

 

No meu caso, escribir é a parte final dun proceso que pasa, primeiro pola observación e máis tarde pola reflexión, para ás veces cristalizar na escrita. Non é nada premeditado, nin moito menos que olle a realidade que me rodea para "aproveitala” como un recurso literario. Nin sequera me gusta demasiado tomar notas de sucesos, ou intres que me chaman a atención. Se verdadeiramente “me tocan”, permanecen en min palpitando para sempre. Nunca temín esquecer eses pequenos lampos, porque se os esquezo, supoño que non eran o suficientemente importantes como para ser a semente de algo, que sinta necesario escribir. Iso é como eu definiría a literatura. Aquilo que cando se le ou se escribe, un sinte que lle era necesario. A ollada de quen coa súa escrita é capaz de arroxar luz sobre a realidade, sen falta de describila. Pero a arte ten distintas “frecuencias” e cada quen conecta cunha distinta. De modo que, se ben isto é valido para min, pode non selo para outra persoa.

 

Distinto é falar de métodos de traballo. Eu, cando xa teño un libro en proceso, entón si apunto detalles, episodios, versos. Pero son dúas etapas diferentes. Digamos que o tempo de fermentación é algo que non manipulo, nin pretendo manipular racionalmente. A posterior elaboración do texto, non digamos a corrección, si a controlo con rigor.

 

 Manuscrito de un poema (cedido pola autora)

 

Diría, por tanto, que definiría a literatura como o froito do pensamento abstracto, cando o vivido está tan interiorizado que xa nin a penas se pode rastrear a súa orixe, a anécdota da que xurdiu. Para posteriormente ser o resultado dun rigoroso, cabal e responsable exercicio de corrección. A sucesión de enxeños, información acumulada para xuntar páxinas, ou achados literarios, non son o que eu, por volver ó fío da pregunta formulada, cualificaría como literatura. Pero insisto en que son “frecuencias” e cada quen ten a súa propia coa que conecta. A poesía, a música, a pintura, a literatura que a min me fai tremer, é a que me transporta máis alá da realidade “vivencial” ou concreta, a que me arrastra ata augas profundas sen falta de artificios.  

 

- Lembra cando comezou a súa relación coa literatura? Dende cando escribe?

 

Sempre me fascinou a lectura, e os primeiros recordos que teño da escrita son tamén desde ben pequena. Miña nai ensinoume a ler con apenas tres aniños e para min foi a revelación que máis me ten impactado na vida. Lembro cando con asombro descubrín que sabía deletrear as etiquetas dos produtos que había na casa. Pode resultar gracioso, pero a descuberta do dicionario veu desta “lectura”, pois como non entendía ren do que significaba aquilo, meus pais ensináronme a buscar as palabras. 

Se lía no xornal ou nunha revista, algo que me gustaba, reescribía eu mesma a historia á miña maneira, engadindo persoas ou anécdotas. Ou se había algún personaxe que me chamara especialmente a atención, facía un contiño sobre el. Parecíame que aquilo me daba superpoderes; facía e desfacía a historia, eu era a única xefa;  a literatura era “outra” realidade que dominaba de principio a fin, que me fora amosada por miña nai e nunca máis abandonei. 

Cando escribía eses contiños debía ser pequeniña, con cinco ou seis anos, porque teño a imaxe de meus irmáns xemelgos aínda practicamente uns bebés; eu na mesiña da sala e eles gateando ó meu redor pola alfombra. Podía pasar toda a tarde así, ou mesmo ilustrando os relatiños.

 

Outro xogo que me encantaba eran as conversas imaxinarias a partir dun “tema” que, obviamente, tamén inventaba. Case sempre as mantiña falando por un teléfono de plástico vermello, tipo “heraldo” que me agasallaran unhas veciñas de Corme. Aquelas conversas eran invencións sobre calquera cousa, algo que escoitara dicir na casa ou na tenda, ou unha repentina doenza dalgún dos bonequiños cos que xogaba no “oco” da lavadora que, meus pais, uns mozos de vinte anos, aínda non tiñan. Por iso calculo que debía ser pequerrecha, pois non naceran meus irmáns pero xa andaba dando a lata con esas andrómenas. Fartos de min, acabaron por mercar contos en cintas para que os puidese escoitar no casete e deixalos a eles tranquilos, porque unha e outra vez lle pedía que me contasen historias, tanto me tiña o argumento…Meu pai, que supoño xa non sabería que argallar, unha vez explicoume pormenorizadamente o que era o “tímpano”, debuxoumo e todo, e logo andaba eu, cada vez que ía ó médico, advertíndolle ó galeno que tivese moita conta de non facerme dano nel, que era un órgano moi delicado. 

 

Para contentarme, meus pais tamén inventaron o método de gravárense a eles mesmos contando historias para que eu as escoitase cando quixera. Hai anos, cando de casualidade atopei nun caixón de Corme unha daquelas vellas cintas, farteime de rir escoitando a voz de miña nai con vinte e poucos aniños, fastiada de volver a relatar aquel conto mil veces repetido, e eu por detrás, importunándoa con matices, preguntas e mexericadas. Pois por suposto, se non había o correspondente conto negábame a comer, a durmir, ou non digamos a tomar calquera menciña.

 

- Escribe principalmente poesía, mais ten textos narrativos e teatrais. Hai en cada eido unha autora distinta ou enfoca o proceso creativo da mesma forma?

 

O método de traballo é completamente diferente en cada xénero. Cando escribo poesía non busco nada, nin pretendo recuperar tampouco nada. Tan só de repente sinto a necesidade de expresarme e fágoo, case sempre cuns cantos versos en aparencia inconexos e apresurados, escritos a man. Isto sucédeme con frecuencia cando xa case estou durmida, o que supoño tamén explica a presa coa que os escribo, chea de sono e ás atoutiñadas…  Ó cabo do tempo volvo sobre eses textos manuscritos e vounos “pulindo”. Algo parecido fago coa novela e co teatro, case nunca parto dunha historia preconcibida. Comezo escribindo “retallos” e nun momento determinado noto como se van integrando, a base de traballo, de pensar moito neles, de moitísima corrección e de darlle o tempo necesario para que asenten.

 

 

Galería con algúns dos títulos publicados pola autora.

 

 

- Cal é o xerme de Diario sen datas dunha aborixe galega (Laiovento, 2019)? 

 

Son avogada e exerzo a miña profesión en galego, tanto na redacción de todo tipo de escritos, na interactuación co funcionariado, así como na celebración dos xuízos. Esta decisión que é, por outra banda, de elemental coherencia, tenme ocasionado algún que outro incidente. Comecei a traballar con apenas vintedous anos, antes de rematar a carreira, e a miña condición de muller nova e galego falante era unha auténtica bomba de reloxería nun sector historicamente conservador -cómpre dicir que con valiosas excepcións-, como é o da Administración de Xustiza. Nunha ocasión, cando cheguei á casa, cansa e abatida por non sei que cousa me pasara por este tema, comecei a facer unha listaxe con todas as anécdotas que me tiñan sucedido por falar, traballar e vivir en galego. Esa listaxe foi o xerme de Diario sen datas dunha aborixe galega, que en realidade xa comezara na miña adolescencia, cando chegamos desde Corme á Coruña.

A partir de aí, desde o colexio, o instituto, a facultade e na miña vida diaria -coido que non só polo idioma, senón tamén polo acento non neutral co que falo-, lembro incidentes relacionados con isto. Algún dos relatos ou temas funos dando a coñecer, ou cando menos tratándoos, no desaparecido xornal Galicia Hoxe, onde colaborei facendo primeiro unha pequena columna e logo a contraportada dos domingos. Pero incluso o concepto de “aborixe” era algo no que levaba traballando (e sigo) desde que fun consciente da miña condición de muller galega e galegofalante con acento non neutral. E diso, por sorte ou por desgraza para min, fun consciente sendo practicamente unha mociña.

 

- Non, amor (Medulia, 2017) é o seu máis recente poemario e, ademais, publicouse nun formato Libro-DVD. Por qué escolle este formato para este libro? Será unha constante nos próximos poemarios?

 

Como dicía, desde nena gústame escoitar “literatura” e tamén gozo recitando ou lendo en alto, por iso me atrae tantísimo a idea da video-poesía. Creo, de feito, que a propia forma poética conecta máis cas novas tecnoloxías ca outros xéneros, porque permite esta reformulación da oralidade, orixinalmente vencellada á poesía. Non descarto volver facer video-poesía e agradézolle moito a Cristian Rola o seu traballo neste libro Non amor. É un gran profesional, unha persoa especialmente sensible e soubo captar o que eu pretendía expresar con cada poema. Os seus vídeos son practicamente pequeniñas curtas, estou encantada e agradecida con esta achega que publicamos en Medulia xa hai uns cantos anos.

 

 

 

- Se tivese que elixir un poema por cada un dos seus poemarios publicados para unha futura antoloxía. Cales serían? 

 

Do libro Fíos (editorial Espiral Maior): 

 

EMIGRANTES

NA grisalla húmida dun setembro,

á volta da escola,

os bisavós calados, na cociña;

ninguén explicara aquela intromisión,

aquelas roupas enriba da cama,

aquela tristura dos seus ollos,

nos meus, a desconfianza.

Ó meu bisavó gustábanlle as laranxas

e xiringábame zume ó partilas.

Ó pasear cantaruxaba sen abrir a boca,

marcando o ritmo coas mans,

e arrastrando os pés.

Meu bisavó era músico

e emigrara dúas veces:

a primeira vez, de mozo,

chegou a América,

a segunda vez, de vello,

á nosa casa.

LADAÍÑA POLA SALVACIÓN

I

TRANSITEI os verticais segundos da noite

estudiando cada un

dos seus vértices,

analisando cada un

dos seus castigos,

afondando na almofada húmida,

nas sabas húmidas,

nos panos esgotados,

nas náuseas, na febre,

no aire denso, contaxiado de berros.

Pechadas con forza resollaban as mans,

incapaces, buscando.

E tiven medo de que tanta dor,

cambiara o ulido

dos meus ollos.

II

Non falo da morte e da enfermidade,

abocados como somos a esa escravitude,

falo da miseria de sermos libres,

e escoller ser miserables,

da enteireza de sabernos

fracos, dubidosos, errantes,

e quedarnos aí,

rotos, corrompidos.

¿Onde se enxendra a dor?,

¿quen nos concibiu

tan fráxiles e limitados?

III

Non nego a dificultade da loita,

o veleno do rancor,

as balas do engano,

as patadas do interese,

as mentiras-caricias,

a carauta nos bicos,

deixan unhas cicatrices na cara

que non hai maneira de agochar,

(xa non digo destruír).

Pero nada diso son eu,

se me reclaman,

alá me irei á batalla

e miles de aceites e incensos

purificaranme de novo

a mirada,

e non serei un deses noxentos armarios

que gardan cousas podrecidas.

Non serei cómplice da dor,

non se quedará en min, levedando,

arrastrándome polos pés,

anexionándome o peito,

feríndome a intelixencia.

A transparencia da luz,

liberadora, equilibrante,

é a máis poderosa das armas,

porque delas prescinde.

IV

Recoñezo que vou cansa,

asustada,

asolagadas as noites

e non exactamente por tristeza,

senón por medo.

Xa tan ferida e vulnerable,

dime, ¡dime!:

¿A que me aferro?,

e ti non dis nada.

E aférrome,

sen nada esperar,

sen ansia,

á consciencia de intuírme

a penas aire.

 

Do libro Animal Abismo (editorial Espiral Maior):

 

QUIXOTE CONTRA O DELIRIO

 

Que queres de min?

Por que me atormentas

cun diaño saudoso

a conmoverme, se non te chamo,

se expresamente te desboto.

Entras ocupando o recuncho

máis íntimo do acougo.

Desexo a virtude  da pel

que me ampare na noite

e me salve, se non a teño,

que máis queres de min?

Por que te asañas

se contra ela loito e contra ti,

que urdes mentiras e me enganas

e cando creo que marchaches

atacas de novo con desproporcionadas

armas, e fasme pelexar

contra o aire coma un neno cego.

Penso nas mulleres encintas

e por un intre vénzote,

mais sempre voltas, cruel, contra min.

Aínda no silencio  me feres

e buscas levarme contigo

para abaixo, mais non vou.

Ireime, resistindo cara arriba,

primeiro cos dentes apretados,

mordéndote, os brazos

feridos, o peito aberto,

as mans elevadas cara o ceo.

 

 

*

 

 

Envías mensaxeiros

ocultos de traizón,

aquí me tés, mira o meu torso,

íspome, é sinxelo apuntarme.

Ti váleste da escuridade,

eu prendo candeeiros,

soade carlous e trompetas!

Pensas que me vences

porque xa advertiras

da tolura, mais non

lograches roubar

o pardal á mañá respirando

coas azas cheas de orballo

no antepeito da xanela.

 

 

*

 

 

Sinto mágoa por ti,

por coñecernos de vello;

sei que vés a humillarme.

Vaite, furna dos que dormen á mantenta,

comeza o tremor

das mulleres, dos homes, batendo

incesantes as ás contra o muro.

Comeza a vitoria, o campo

de Criptana cóbrese de seiva.

Animais, figos que rebentan

na face da mentira e volven

perfume a podremia. Cabalos

a galope, panteiras a devorarte,

femias de todas as especies

protexen nenos, aves, cachorros.

Árbores que se apretan e florecen

por vencerte. Vencémoste,

cruel, sixilosa, inimiga senlleira,

con esforzo e cansazo.

 

 

*

 

 

Cando os anxos baten as ás

incesantes, treme a terra,

empréndese o voo,

o muro desfaise en area.

Os afogados emerxen,

elévanse os corpos, elévanse.

ECO

 

O mar, 

os ollos abertos dentro do mar,

auga por dentro,

materia que se desgrá,

núcleo.

 

O mar,

respiración que se presente,

instinto,

continuidade.

 

Peixe ancestral repta,

busca refuxio

na atmosfera esluída,

resoa o mar 

no fondo das tempas.

 

O eco do mar 

no xerme das casas,

primeiro son,

escuridade.

 

O eco do mar

na orixe da conciencia.

 

 

Do libro Non amor (Medulia Editorial)

 

NON, AMOR

 

Esta tarde ten a sensualidade que é cénit de todo,

a idade na que o corpo é máis fermoso, 

a hora de luz máis dourada, os anos da plenitude.

Que homes serán os nenos que hoxe xogan na praia?

Sentados na orela, a única ansia é encher e baleirar

caldeiros de area; que ansias terán mañá?

Aquel dos olliños ledos e boca de ameba será ruín e violento.

Cada un coa súa graza, correndo cara o mar

deixan un rastro de infancia,  as plumas distraídas dun anxo,

non, dardos envelenados de desamparo.

 

O corpo que nesta hora teñen, o brillo dos seus dentes,

onde ficarán cando pasados os anos sexan miserables,

o lombo os venza, camiñen fastiados 

ou a fealdade se apodere do seu rostro?

O fulgor esmorecendo en cada grau de area é presaxio

do préstamo co máis cruel dos intereses,

a condena a unha única e compartida inocencia,

para todos a mesma, que se escinde, divide, lisca dun neno

e adéntrase nos olliños recen abertos doutra criatura.

A fera asexa, a renuncia é a presa.

 

Contemplo a tarde sen zugala enteira e quixera habitala serenamente,

pero escoito melodías antigas, sei que o fluír pacífico e demorado

non foi escrito para min; non teño a dozura, si o medo,

toneladas de temor polos outros ferven nos poros dun lonxincuo camiño,

loito por recoñecervos e unha falla treme dos pés ó peito,

avós, pais, irmáns pequenos, pido a indulxencia do roqueiro,

xa non quero escribir senón sobre os outros.

 

Esforceime en artellar partituras para a celebración,

en gardar o enxoval de ilusións por se algún día chegara, 

en xuntar, coma un noivo dilixente, as táboas do fogar,

mais cumprido o destino releo aterrado os signos que o anunciaron,

agoiros que non cumpría desatender, sorteei

sorrisos fotografadoálbumss un ano ou dous antes da morte

e penso, se soubesen que estaba tan preto,

se alguén berrara, atentos!, non se deixen fotografar,

mais non houbo advertencia e mudaron incautos a expresión da boca,

deixáronse capturar pola risa a mofarse deles,

temo os albums, biografías, días sinalados, en verdade

odiosos epitafios tarde ou cedo necesarios, 

as palabras que lle darán forma ó pésame 

fíxanse na pel coma un suco de ácido, onde o retorno?,

repetidas en cada aniversario, en cada cabodano

as palabras necesarias son as máis crueis.

 

Na sensualidade da tarde lembro corvos,

pousos de presaxios aparecidos no mesmo intre

que outros gozaban como se eu habitase un barco pantasma.

Haberá algún animal sen tormento?,

en todos se recoñece o medo, o cansazo, a sede,

tamén na podredume das árbores algo que tremelece

como as mans frías dos avós entre as sabas,

panos recen lavados ó amencer, aínda vivos, 

toman as nosas e unha tersura estraña, xiada,

se adentra no tempo, xira desconcertado

ante a arremetida inesperada de salmoira.

 

Cando o mañá entrou na tarde, reclamo evasión, 

mais inerte, non!,  todo se dirixe de volta ó remuíño furioso

onde habita silente o ladrón  gorentoso

cabo da praia musicada por nenos e doces familias.

 

Ás veces, desde o camarote enfermo, ferido,

cavilei en botarme ó mar, achegarme ó areal tan próximo,

facía rutas, plans de fuxida da nao invisible

onde os días esvaían coma un músico preso e xordo nunha torre altísima,

a distancia prudente do roqueiro estremecido pero digno

en tensión permanente as cordas da guitarra eléctrica.

En cada concerto os sinais do insomnio, o alcohol, a vibración,

transitei augas sen rumbo, seguín un faro estraño anque amado, 

nun mapa de olleiras tracei, compás en man, o meu testamento.

 

Non, amor, pais, avós, irmáns pequenos,

non lamento nada, non lamento nada,

confórmome con sentir a sensualidade dos cénits alleos

nunha sorte de calma chicha, de calma falsa,

coa salmoira na cara desde a proa do meu barco pantasma.

NENA! TRAI UN RAMO DE CABRINFOLLOS

 

Abre a boca, reclina a cabeza para atrás

e un fío de amargor esvara pola comisura dos labios

da adolescente mordendo, no medio da rúa…

Outra adolescente comía olivas no balcón,

termaba delas entre os dentes, a boca en equilibrio

absorbía o mesmo fío embruxado e amargo.

Estende a man, toca un brazo, unha nádega

e nunha descarga de asombro crepitan 

baixo os pés as follas outonais da infancia,

crepitan e escoita como se esfarelan, aspira a súa mortandade,

madriña, mamá, imos buscar un ramo de margaridas ó monte!,

un ramo mui grande para poñer na cociña.

Hoxe hai margaridas en Paderne, pasan os cochos ás carreiras,

a cocha preñada camiña con lentitude, 

das tetas inchadas agrómalle un chorro de salmoira

que os tira de fuciños contra o chan, ás vacas e ós cochos

dunha aldea envolta en transparencia.

 

Orballa en Paderne do Caurel, a xente camiña

ás carreiras pola Sétima Avenida,

non hai quen ande pola rúa, poalla en Manhattan

e un calmuzo insalubre súlcao, paira

o rezume a mostaza entre as bolsas do lixo

á beira do hotel Pennsilvanya.

 

 

O club de jazz non era como eu lembraba,

Charle, evadímonos veleno a veleno

nunha mesa discreta,   a música sensual

transportounos á doce illa, lonxe da poalla,

do ceo gris, do frío entre a néboa, o sol entre a néboa,

a néboa e o frío sempre na terra amada.

Deitados na area o mar refréscanos as pernas e os labios,

Charlie, que pasou?, non lembraba así o Birdland, 

hoxe os músicos tocan en Savane e no paraíso chove,

refuxiámonos na única taberna da aldea afastada.

Chegou o be-bop ó Caurel, en Manhattan paira

o cheiro a mostaza, xente ás présas

polas corredoiras de Broadway,

os músicos réndense ó perfume 

das roseiras salvaxes e da rosa de Bulgaria,

as unllas desexan ser pétalas, o cabelo, auga,

a lingua é unha tona de chiculate.

 

O banco de carpinteiro do pai recende a serrín coma Pepe de Savane,

a cama de castiñeiro, igual có berce de Corme

ou có ulido oxidado dos vellos, tan estraño na cidade.

Baixa a costa, apoiado no bastón afeito á lama

e ó cuspe das mans para encetar a laboura,

sobre o asfalto alléanse,  o bastón e o vello,

un mes cun fillo, outro mes con outro fillo,

a casa da aldea laia coma unha cadela abandonada,

o remorso da súa ollada xirando a cabeza

mentres todos fuximos, os autos asubiando

ó seu carón son unha ameaza de morte,

ecoan no futuro como a véspera do castigo .

 

Amor, cando sexamos vellos quero unha horta,

un xardín e unha cama de castiñeiro.

Chegou o tempo do longo alento,

un magma de desleixo abafa as mans da xente,

non as do carpinteiro, nin as que escollen 

un ramo de cabrinfollos ou auxilian os cuartos da casa,

amor, quero que acendas a lareira para mirarte.

En Paderne de noite os músicos tocan, mar e terra emulsionan

nun ritual tenso e doce coma o leite recen muxido, ou a saudade,

apoia a cabeza nas mesiñas dos parques de Manhattan.

 

Nena! , non abras así a boca para comer a oliva,

mantén as formas, que o fío de amargor escorrega polo queixo,

nena!, ese fío de amargor precipita o tempo.

Estende a man, asombrada na cociña sen ramo,

toca o brazo do amante, a nádega, máis asombrada aínda

por desexalo e poder tocalo así, tan fácil, estende a man

mentres o amante fala distraído, comprende 

a extensión do ceo no corpo a carón seu,

será certo, atravésao idéntico fío eléctrico?

Quen saiba  do misterio que fale, pois non é

un fío amargo, quen auspicia o amor correspondido?

 

- Como definiría o estado de saúde da nosa poesía e da literatura galega en xeral?

 

Podemos estar ben orgullosos da literatura galega. A nosa poesía é un referente e o certo é que, alá por onde pasan, as nosas autoras e autores sempre ocupan un lugar destacado. Poetas cimeiros como é Gamoneda téñeno recoñecido publicamente. En canto á novela, hai autoras e autoras de recoñecido prestixio, que coa súa escrita prestíxiannos tamén a toda Galicia.

De feito, a nosa cultura é o noso estandarte. É o que nos distingue doutros territorios: o noso sinal identitario pasa porque temos a gran sorte de que, agás casos illados, é indiscutible que en Galicia, no que atinxe á poesía, é na nosa lingua onde se teñen feito as achegas literarias máis sobranceiras e sostidas no tempo. Non podemos esquecer que unha das poetas máis importantes da literatura universal, Rosalía de Castro, escribiu a súa obra principal en galego. De modo que sería un suicidio perder de vista que, abandonando a nosa lingua, esmorecerá o máis valioso do noso patrimonio cultural. Toda unha nómina de escritores, desde Mendinho á propia Rosalía, pasarían a diluírse nun limbo neboento de orixe descoñecido. A ningún francés se lle ocurriría renunciar a Rimbaud, ou a un americano a Withman. E nós temos a sorte de que unha das máis grandes tradicións literarias vencelladas á poesía é nosa! Sería unha auténtica tolura ou de persoas pouco intelixentes non protexer semellante tesouro. 

 

- Nesta época de inestabilidade a poesía preséntase como necesaria. Podería recomendarnos algúns títulos de poesía que considere interesantes para ler neste momento?

 

Máis ca títulos, recomendaría autores que nunca fallan: Rosalía de Castro, Celso Emilio Ferreiro, Uxío Novoneyra, Pessoa, Claudio Rodríguez e Federico García Lorca,  son poetas ós que eu sempre volvo. Cando necesito “sentir” a poesía, aí están eles para darma. É unha sorte que existan!

 

- Para finalizar. Ten algún proxecto literario en marcha ou finalizado do que poida adiantar algo?

 

Estou traballando nunha novela que xa teño bastante avanzada, pero sigo coas correccións. Creo que a teño practicamente  rematada pero quen sabe… 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Nombrar es reconocer que existe,

gracias y a pesar de mí.

Cuando tras mi frente genero una sílaba, 

defino, 

coloreo y cincelo, 

tal como suena tras el abdomen. 

Junto los labios para tallarlo, llenando la entrada. 

Ahogar su grito, ese dolor tras las costillas.

 

Mencionar es la primera maniobra. 

Para ello, cubriré todas las articulaciones. 

Los otros asentirán abriendo las comisuras. 

Flotará el polvo, semilla hundida. 

Maria González, en El hambre (Maclein y Parker, 2020)  (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com