Cándido Paniagua Pousa: "48 horas xorde da necesidade de poñerme a proba"

14/07/2020

 

Cándido Paniagua Pousa (1992). Nado en Xinzo de Limia, reside en Vigo dende que se graduou en Estudos de galego e español pola Universidade de Vigo. Na actualidade exerce como profesor de Lingua galega e literatura no ensino secundario obrigatorio, tarefa que compaxina coa elaboración da súa tese, que versa sobre a linguaxe dixital. Como escritor, comezou na adolescencia a participar en diversos certames. Entre os premios que ten no seu haber destacan o Xuventude Crea (2017 e 2018) e o Biblioteca Rosalía de Castro (2018). A súa opera prima foi a novela negra O caderno de erros (2018). 

 

Fotografía: Cedida polo autor

Texto: Xerais

- Comecemos cunha idea potente. Que significa para vostede a literatura? 

 

Pode parecer unha resposta manida, mais para min a literatura é unha forma de vida. Non me imaxino sen ela. Leo acotío des que aprendín, e comecei a escribir na adolescencia como evasión. Hoxe, lectura e escritura son dúas actividades que preciso realizar a diario. 

 

- Cales son os seus textos imprescindibles?

 

Non teño obras imprescindibles como tal, pero si son moi lector de novelas policiais e novelas históricas, sobre todo da 2ª Guerra Mundial. Citaría a obra de Camila Läckberg e Domingo Villar, por quen comecei a interesarme no xénero. A literatura galega creceu moito nestes anos nestes eidos e así o demostran novelas como as de Ledicia Costas, Xabier Quiroga ou Francisco Castro. 

 

- Como definiría o seu proceso creativo?

 

Caótico e á vez ordenado. Adoito ter varias fases durante o proceso. Nun primeiro momento, xórdenme moitas ideas de xeito inconexo e procuro anotalas, ou mesmo desenvolvelas un pouco. Intento buscar o xerme da historia e establecer un desenlace. Logo, comezo coa fase de escrita, na que organizo todo o material que teño. Leo, escribo, reescribo, releo... Desboto ideas e mesmo engado outras. Teño un proceso bastante aberto en todo momento, mais si teño definido o final dende o comezo. 

 

- Cal é o xerme de 48 horas (Xerais, 2020)?

 

48 horas xorde da necesidade de poñerme a proba. Buscaba escribir unha obra xuvenil, mesturando varios temas: historia, redes sociais, amor e misterio. Tiña claro cal era a trama principal, mais o meu día a día como docente foi o que rematou por prender a chama e escribir este libro mesturando tamén fantasía e debuxar un final sorprendente. 

 

- Como se configura unha novela na que a limitación temporal ten un papel relevante sobre a sucesión dos feitos?

 

Foi o máis complexo da novela. Os adolescente establecen retos a través das redes sociais e esa foi a miña propia proba. Polo tanto, tiven que buscar axilidade na trama e prescindir de elementos e accións que a demoraban. Todo tiña que suceder rapidamente e mantendo a verosimilitude. O tempo é un dos eixos centrais da novela e así se demostra dende o título.

 

 

- Se tivese que definir ó personaxe de Lois Figueirido. Como o faría?

 

Como un adolescente que busca atención. Un perfil coa súa personalidade é moi doado atopalo na nosa sociedade. Quizais os seus problemas, derivan nun adolescente un tanto conflitivo e cun ego desmesurado, mais estou certo de que todo se trata de fachada e busca un recoñecemento e unha estabilidade emocional que non ten. 

 

- Anteriormente xa publicara unha novela negra, O caderno dos erros (2018). É o thriller e o suspense o eido onde se sinte máis cómodo?

 

Si. Recoñezo que me reto a escribir outros xénero, mais hai uns padróns que me caracterizan e o misterio é un deles. Gústame enredar a trama de tal forma que o lector se pregunte que vai pasar e prepare o seu propio esquema e non acerte. Ese é un exercicio que me gusta facer a min mentres leo, así que procuro mantelo na miña obra. 

 

 

 

 

 

 

- Podería recomendar algún título para esta época de inestabilidade que vivimos?

 

Sen dúbida Un lume azul, de Pedro Feijóo. Lin esta novela durante o confinamento e pareceume sublime. Sería unha historia excelente para levar ao cine. Logo, para o público xuvenil recomendaría 22 segundos, de Eva Mejuto, unha obra necesaria para a adolescencia.

 

- Para rematar. Ten algún proxecto en marcha ou finalizado do que poida adiantarnos algo?

 

Agora mesmo estou a traballar en dúas novelas, unha para público adulto e outra para xuvenil. Agardo darlles impulso durante o verán e que vexan a luz pronto. 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

 

 

 

creme

 

se desafío esta fame

é porque vivo con ela.

Regina Touceda, en deriva 

(Espiral Maior, 2020)  (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com