Recensión: Miriam Ferradáns, Nomes de fume

07/09/2020

 

Título: Nomes de fume

Autora: Miriam Ferradáns

Editorial: Espiral Maior

ISBN:  9788494596742

Nº de páxinas: 49 páxs

Miriam Ferradáns é un dos nomes a ter en conta dentro da constelación da poesía galega recente. Con este libro, Nomes de fume (Espiral Maior, 2017), recibiu o XXX Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé. Unha obra composta de poemas breves, na súa maioría, e onde amosa unha sensibilidade e unha reflexión sobre a (co)presenza da dor e do esquecemento, que non deixa indiferente ós que se achegan ós seus versos.

 

Ningún paxaro é feliz entre as redes pero

quen pode liberarse da forza que o cativa?

 

A autora debulla neste poemario unha poesía da (in)certeza, unha análise sobre a volatilidade en versos breves, mínimos, que se reciben sen dificultade e quedan na mente do lector para sempre. O fume xorde de todo o que o lume arrasa, como unha dor que se mantén pese a súa aparente invisibilidade. O resultado do que foi e do que queda. Unha metáfora perfecta de todo aquilo que chega para non marchar e que afecta sen ser tanxible.

 

Temos prohibido o tacto:

¿Sabes ti a diferencia entre corazón e peito?

 

 

Eu pronuncio nun cuarto desta casa

o teu nome de fume,

cada noite pronuncio o teu nome de fume

para que esteas presente.

 

 

Non podo facer máis que recomendarvos esta obra. Unha lectura moi especial, reflexiva e un dos mellores poemarios que lin nos últimos anos. Coido que non pode existir mellor carta de presentación.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Please reload

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

Nombrar es reconocer que existe,

gracias y a pesar de mí.

Cuando tras mi frente genero una sílaba, 

defino, 

coloreo y cincelo, 

tal como suena tras el abdomen. 

Junto los labios para tallarlo, llenando la entrada. 

Ahogar su grito, ese dolor tras las costillas.

 

Mencionar es la primera maniobra. 

Para ello, cubriré todas las articulaciones. 

Los otros asentirán abriendo las comisuras. 

Flotará el polvo, semilla hundida. 

Maria González, en El hambre (Maclein y Parker, 2020)  (Fragmento)

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com