Recensión: Álex Mene, Indómita e a Semente da Inmortalidade


Título: Indómita e a Semente da Inmortalidade

Autor: Álex Mene

Editorial: Bululú

ISBN: 9788494549496

Nº de páxinas: páxs



Sinopse:


“O meu nome é Indómita. Teño case trece anos e medio e estou escribindo este diario para deixar constancia das cousas que acontecen por aquí. Eu son a exploradora desta aldea sen nome.”

Indómita está disposta a arriscar a vida para salvar a súa aldea, un lugar especial que mesmo podería non existir, pois até o de agora ninguén logrou entrar nin saír dela. A rapaza deberá abandonala e baixar os seus escarpados e neboentos barrancos na procura dunha solución aos males que a asolan.

O diario de Indómita, cheo de referencias a grandes clásicos da literatura infantil e xuvenil, supón unha viaxe única, a inmersión nun lugar repleto de misterios, con personaxes tan extravagantes como divertidos.

Indómita e a semente da inmortalidade foi a obra gañadora do I Certame de LIX Muiño do Vento e constitúe o debut de Álex Mene como autor de literatura xuvenil e o seu segundo libro tras a publicación do álbum infantil ilustrado A raíña das tortas (Alvarellos, 2018).


Esta historia ten bastantes virtudes e, entre elas, está a de ser unha obra entretida e que non se solta ata o seu remate. Mene escolle moi ben os personaxes da súa historia principal e constrúe tamén os ambientes con bastante solvencia. De feito considero unha virtude do texto a forma na que o autor presenta outras temáticas de tipo social e ecoloxista ó mesmo tempo que narra a historia. Aínda que moitas veces é un pouco esquemático hai que ter en conta tamén as limitacións que presenta a convocatoria do certame no que resultou gañador.


Outra das súas virtudes é que é unha obra que fai unha homenaxe voluntario a moitos dos clásicos da LIX mundial mediante moitísimas referencias a partes do texto ou momentos da acción. Coido que pode ser un xogo divertido para os lectores atopar a maior cantidade de referencias posibles. Avísovos que hai unha chea delas, exemplo delas xa o tedes no propio comezo do texto:


Entre as neboentas e vizosas montañas do máis afastado norte, existe unha aldea perdida que non ten nome. Ou se o ten, ninguén o sabe. Seguramente, nalgún momento e hai xa moitos séculos, esa vila si que tiña un nome coñecido polas xentes da contorna.


Na parte negativa teño que destacar que a historia que encadra a historia do diario non é interesante para o lector. Realiza simplemente a función de historia marco, de contexto, e coido que nunha historia tan curta non se pode permitir sacrificar unha das súas partes unicamente para darlle forma a historia do diario.


En relación con esta última, os diarios sempre me pareceron unha ferramenta perigosa nos textos porque a "verosimilitude", dentro do pacto ficcional evidentemente, pode perderse facilmente se hai neles un montón de diálogos e descricións que é imposible que ningún personaxe anotase nun caderno. Sen embargo, considero que pese a que moitas veces xoga nos lindes desta concepción, a historia se sostén, o que non é pouco nunha estrea.


En xeral, Indómita e a semente da inmortalidade é unha obra con moitos aspectos a mellorar mais na que tamén hai intención, unha historia entretida e potencial para escribir unha moita mellor. Agardemos que na súa próxima publicación teñamos un mellor traballo, potencial e talento hai para iso e moito máis.




Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020