Recensión: Éric Vuillard, A orde do día


Título: A orde do día

Título orixinal: L'Ordre du jour

Autor: Éric Vuillard

Traducción: Antía Veres Gesto

Editorial: Kalandraka

ISBN: 9788416721238

Nº de páxinas: 120 páxs


PREMIO GONCOURT 2017

Sinopse:


Houbo empresas que fixeron negocio coa Segunda Guerra Mundial. Aínda hoxe son marcas recoñecidas; usamos os seus produtos. Porque as persoas pasan, mais os grandes capitais perduran.

Son moitísimas as obras que falan tanto da segunda guerra mundial como do nazismo e as súas consecuencias para sociais, políticas e éticas para a época contemporánea. Sen dúbida, é case imposible publicar unha obra memorable baseándose nuns elementos de sobra coñecidos e excesivamente empregados por todas as manifestacións artísticas na actualidade. Sen embargo, algo tiña que ter A orde do día de Éric Vuillard para facerse co Premio Gouncourt no ano 2017. Algo tivo que ver Kalandraka para apostar pola súa tradución.


A orde do día de Éric Vuillard, traducido por Antía Veres Gesto, é un texto que so pode definirse como lúcido e extremadamente intelixente. O autor analiza o conflito bélico e a situación de Alemaña a través da actualidade de aqueles vencedores, a priori indirectos, do holocausto e a gran guerra. O autor relata moitísimos aspectos de interese sobre a realidade alemá e da súa industria durante a guerra e expón indirectamente un dilema moral sobre o capitalismo e sobre os produtos que se consumen. Así mesmo temos unha análise brillante de varias figuras políticas da época e unha interpretación documentada e ben comentada sobre algúns feitos históricos que axudan a comprender o auxe do nazismo.


Resulta curioso como os tiranos máis convencidos respectan as formas até o final dun xeito vago, coma se quixesen dar a impresión de que non maltratan os procedementos, ao tempo que pasan abertamente por enriba de todos os costumes. Parece que non lles abonda co poderío e que experimentan un placer adicional forzando os inimigos a cumprir, por última vez, no seu favor, os rituais de poder que eles mesmos están a botar por terra.


Se teño que destacar algo do título sería, sen dúbida, a calidade da narración. O narrador xoga cos feitos, introduce comentarios moi acertados, emprega mecanismos satíricos e humorísticos que fan aínda máis lixeira a lectura e glosa os feitos dunha maneira moi distendida. A calidade dos comentarios e a escolla minuciosa de cada palabra dota este texto dun contido literario sorprendente, cousa que debemos agradecer a tradución que fai Antía Veres do texto.


Nunca tropezamos dúas veces co mesmo abismo. Pero sempre tropezamos da mesma maneira, nunha mestura de ridículo e de pavor. Gustaríanos de tal maneira non volver tropezar que nos apoiamos e berramos. Rómpennos os dedos as pisaduras, pártennos os dentes a picadas e corróennos os ollos. Na beira do abismo hai moradas altas. E velaí está a historia, deusa razoable, estatua petrificada no medio do campo da festa á que lle levan como tributo, unha vez ao ano, ramos de peonias secas e, de propina, todos os días, pan para os paxaros.


En resumo, A orde do día foi unha verdadeira sorpresa pola súa capacidade de reflexionar e escribir sobre aspectos dos que xa hai moito, quizais demasiado, escrito. Unha obra moi intelixente e de evidente valor literario.


Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020