Recensión: Úrsula Heinze de Lorenzo, Delirios de placer


Título: Delirios de placer

Autora: Úrsula Heinze de Lorenzo

Editorial: Aira

ISBN: 9788494780752

Nº de páxinas: 120 páxs





Sinopse:


Sara convive cun marido impotente. Ten case setenta anos e mégase a ter que renunciar ao sexo. Decide contratar un masaxista erótico. Cando coñece a Cristian, un emigrante arxentino, a súa vida mudará para sempre. A relación entre ambos, aparentemente de comenencia, irá facéndose cada vez máis importante para unha muller que descobre de novo o seu corpo e explora os límites do seu pracer.

Ursula Heinze de Lorenzo revoluciona a narrativa galega actual propoñendo unha historia que creba varios tabús: a sexualidade das persoas maiores, a prostitución masculina, o desexo máis alá dos canons de beleza.

Sorprendeume gratamente a lectura deste libro que supón unha revolución no que se refire a literatura erótica en galego. Úrsula Heinze de Lorenzo propón unha historia onde se creban moitísimos tabús e na que se prescinde de tópicos típicos do bestseller deste xénero e preséntase unha sexualidade madura e moi contraria ó canon literario e moral.


Aínda que o principio non tiña moi claro como ía derivar esta historia e temía que se replicaran fórmulas das historias de amor máis tóxicas, coido que este libro resulta verdadeiramente brillante no que a perspectiva da relación respecta. Sara é o seu marido simplemente conviven, é dicir, viven vidas diferentes baixo o mesmo teito. A aparición de Cristian na vida de Sara supón o comezo dunha relación madura baseada na necesidade (sexa sexual ou sexa económico) de ambos. De feito, a sexualidade trátase nesta obra como un xogo erótico, exento de sentimentos e grandes palabras e vinculado estreitamente ó desexo. Sara nin sequera desexa a Cristian en si, senón a axitación que el representa para o seu corpo maduro.


No libro non hai peso ningún das descricións de espazos ou ambientes, senón que constrúese a base das sensacións que xorden dos encontros, o que fai da obra unha novela onde as cuestións psicolóxicas e as necesidades vitais son a única acción. O estilo é directo, orgánico e sinxelo polo que pode conectar con facilidade con calquera tipo de público.


Cara o final da novela semella que este boa formulación inicial se descompón, mais non é o que parece. A vinculación entre as personaxes é certamente máis emocional, mais non chega a romper a (in)estabilidade de ambos individuos e a impor un cambio radical nas súas vidas. É por iso que o final non é o agardado mais para min é o desexado.


En resumo, Delirios de placer é unha proposta rompedora e que hai que ter en consideración. Unha historia que rompe con moitos tabús con respecto a sexualidade e as persoas maiores e que coido que presenta un modelo de literatura erótica moito máis realista e agradable de ler.


Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020