Recensión: Arancha Nogueira, A mestra corremundos


Título: A mestra corremundos

Autora: Arancha Nogueira

Ilustracións: Ana Varela

Editorial: Cuarto de inverno

ISBN: 9788412160475

Nº de páxinas: 80 páxs







Sinopse:


Do ganchete e xa co abrigo de entretempo, Pura e Dora pasean por Ourense nun periplo que as leva desde a Alameda até o parque do Barbaña, pasando pola estación de tren, a zona vella e outros lugares da súa querida cidade. Con todo, a andaina é tamén unha oportunidade para que Dora nos fale dunha muller valente e talentosa, amante das palabras e dos retos e que nunca dubidou en levar a cabo o que se propuña. A muller máis importante da súa vida: a súa irmá Pura Vázquez

O certo é que, malia as súas experiencias, non sempre boas, e que os seus escritos transmitisen cada vez máis tristura e desasosego, Pura nunca perdeu o sentido do humor, nin de vella.


Hai moreas e moreas de libros que nacen coa vontade de divulgar o traballo de grandes personaxes da nosa historia, mais creo que moi poucos adican os seus esforzos en presentar un diálogo entre autor-obra-público como o que propón este A mestra corremundos de Arancha Nogueira.


Este é un libro que presenta a figura de Pura Vázquez mediante unha conversa entre a mesma e a súa irmá Dora paseando pola cidade de Ourense. Idea que pode resultar sinxela, pero que permite a autora percorrer o imaxinario artístico das dúas autoras ó mesmo tempo que traza unha cartografía da cidade. Ademais, o traballo artístico de Ana Varela incorpora á edición fermosísimas ilustracións e un mapa ilustrado de Ourense co percorrido de ambas autoras.


Como sinalaba ó comezo deste comentario, o complicado de focalizar a escrita sobre unha personaxe infravalorada historicamente é caer no pecado de escribir unha obra que sexa simplemente un compromiso coa súa memoria. Sen embargo, este libro xera un diálogo interxeracional onde vemos as partes máis humanas e interesantes das autoras ó mesmo tempo que coñecemos aspectos das súas vidas. Falo en plural porque aínda que Pura Vázquez é a grande protagonista desta historia, a figura de Dora é imprescindible na historia.


Non esquezas que fuches ti quen me ensinou os primeiros versos de Rosalía de Castro, Dora… E desde aquela quedei engaiolada! A grande poeta das nosas letras merecía unha homenaxe, claro que si, pero tamén todas as poetas mulleres que levamos séculos a escribir neste país e ás que apenas se nos recoñeceu nada. Ti mesma dixeches: canta xente coñece Íntimas? Pero non me pasa só a min, senón a todas!.


Coido que a chave para escribir un libro desta forma é a admiración que sente a autora por ambas figuras. Sen admiración verdadeira construímos referentes baleiros e é imposible trasladar o interese por unha figura que se constitúe a base de datos. Pura Vázquez "foi" e"existiu" e iso e algo que este libro deixa ver perfectamente e sen tratar ó seu público como destinatarios dun panfleto didáctico.


[...]Nese plural feminino recollido no título, Íntimas, Pura amosaba a súa vontade de crear un discurso ao redor das poetas mulleres. Pasaran décadas pero miña irmá, mesmo velliña, continuaba mostrando a mesma rotundidade. Podía imaxinala no colexio falando coa mesma paixón coa que se se estaba a dirixir a min nese momento, e non podía máis que sentirme orgullosa.


Sen dúbida, Arancha Nogueira consegue que teñamos moitas ganas de ler e coñecer máis da obra das irmás Vázquez. Sinceramente non creo que exista mellor valoración para un libro que, sen dúbida, crea referentes potentes e verdadeiros.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020