Recensión: Arancha Nogueira, dente de leite


Título: dente de leite

Autora: Arancha Nogueira

Editorial: Xerais

ISBN: 9788491216391

Nº de páxinas: 64 páxs


XXII Premio Johán Carballeira de Poesía do Concello de Bueu



Sinopse:


dente de leite é ante todo un libro nostálxico, sobre a inocencia perdida, que parte do recordo dun verán na infancia. O cotián, desde a tenrura e a lucidez dunha nena, vai amparado na figura totémica da nai, omnipresente no proceso de aprendizaxe da cativa, malia que no futuro a lembranza converte a nai nunha estraña, como case todo o que poboaba a nenez. En dente de leite, amais de ollar a maternidade desde os ollos da filla, Arancha Nogueira constrúe a narrativa das medras nun poemario agridoce pero cálido, que abeira a infancia e a idade adulta dunha xeración que ansía o regreso da protección constante, da emoción da descuberta.

Ás veces, os libros chegan nun momento de necesidade e convértense nunha única cura para calquera enfermidade. Comecei a miña lectura de Dente de leite na época do confinamento, noutro país e lonxe dos meus. Por algún motivo a lectura desta obra foi especialmente difícil, deixeina en un montón de ocasións, mais volvín nela en moitas outras. Tantas idas e voltas que rematan en varias lecturas e relecturas entusiastas que orixinan este texto.


“e advertíchesme, mamá

o tempo é un caramuxo obstinado

advertíchesme

pero eu só podía ver o teu prodixio

tan allea”.


Que fixo que este libro de Arancha Nogueira fose unha lectura tan incómoda para min no seu momento? Sen dúbida, o máis especial que ten, a súa beleza e verdade. Dente de leite é un libro onde a nostalxia, a beleza do cotián e a infancia son os protagonistas. Nel temos versos que remontan a aquelas épocas onde as preocupacións eran poucas, a descuberta era a maior aventura, o tempo non avanzaba, e na que a figura materna era un ser extraordinario, invulnerable e omnipotente.


"nunca o sabías, mamá

facía sucos coas uñas

en min sempre houbo posesión


non o sabías


perderte era unha pedra demasiado grande

unha pedra mitolóxica."


Como cando perdemos o derradeiro dente de leite, asistimos a este proceso inevitable que é o crecemento e que fai que vexamos a nosa infancia case dende o descoñecementos e adoremos esa etapa por riba de todo. Nunha época difícil e inestable como é a idade adulta, todos ansiamos esa protección que so sentimos durante a infancia.


“preguntarche por que xa non somos unha cun sentido de nostalxia sen sábelo tan antigo”.


Entón, por que a miña lectura é, pese a todo, tan entusiasta? A virtude desta obra está na potencia dos seus breves versos. A autora toca todas as fibras do lector mediante pequenas imaxes do cotián, pílulas de infancia, que se combinan con sensacións intensas vinculadas a lembranzas coas que calquera pode empatizar. Arancha Nogueira escribiu un poemario onde a tenrura e a lucidez non se combinan de maneira harmónica, mais así é a propia vida. Coido que non hai mellor mostra de talento por parte da autora que conseguir plasmar isto no papel.

Precisamente por todo isto, dente de leite é unha lectura incómoda. É un poemario agridoce no que a beleza das imaxes da infancia ou a emoción da descuberta contrasta cos medos, as inseguridades e a impotencia que supón a vida adulta. Unha lectura, sen embargo, que para min foi cura cando a necesitei.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com