Recensión: Charo Lopes, Álbum


Título: Álbum

Autora: Charo Lopes

Editorial: Aira Editorial

ISBN: 9788412132441

Nº de páxinas: 72 páxs

PREMIO CIDADE DE OURENSE DE POESÍA 2019





Sinopse:


Que comunica unha fotografía? Que nos evoca unha imaxe instantánea dun intre que xa pasou? Charo Lopes constrúe en Álbum algo máis ca unha colección de momentos mediante a linguaxe da poesía. Esta obra é tamén unha ollada crítica ao tempo de hoxe, ás contradicións dun sistema sustentado na violencia estrutural e moitas veces desapercibida. Un alento literario que viaxa de dentro cara a fóra para sacudir a nosa forma de ollar e lembrar.


Suxestiva lectura este Álbum (Aira, 2019), a primeira obra poética de Charo Lopes que cae nas miñas mans e que amosa un interese polo poder evocativo da propia realidade que fai da lectura destes textos un exercicio sensible e detallista.


Álbum non é, a priori, orixinal en cuanto a súa forma, é dicir, ante nós temos un libro de poemas onde as fotografías e os poemas combínanse e mesmo complétanse entorno a unha gran variedade de temáticas distintas e á ollada crítica que deita a autora sobre a súa realidade. Sen embargo, a propia autora deixa constancia no texto que para ela a distancia entre as artes non é tan grande como se pode imaxinar e emprega os termos "foto" e "poema" en función das súas necesidades e non do rigor académico.


foto 3: atitude



a postura com que o cego

se aproxima à paisagem

a postura com que a surda

se achega à música

a postura com que a parapléxica

enfrenta a fugida.

Quizá neste aspecto está o poder suxestivo deste poemario. Álbum non é so unha colección de instantáneas, senón é unha obra na que autora dialoga cos momentos ou os desvirtúa, e unha obra na que non coñecemos moitas veces cal é o elemento primixenio ou se podemos falar de arte(s) ou non.


poema 14


rompem-se os olhos um pouco

ao ver a pergunta

antes que todas as cores


com que prosódia a imagem fala por si?

não lhe sabemos o idioma

a este povo


será o mundo um lugar

ainda menos ordenado?

é a ordem do meu óculo

uma figuraçao violenta

a nossa é a língua da guerra (...) A forza que desprenden moitas das composicións é tan puxante como as formas de violencia que se critican nos propios textos, é dicir, a violencia sobre aqueles considerados "inferiores", a opresión sobre aqueles colectivos non normativos, e a violencia que xorde das regras obsoletas do poder. Discurso este tan comprometido como valente e suxestivo. Coido que iso é o que demanda a poesía da nosa xeración e do que este Álbum é un bo exemplo.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020

David González Domínguez

Contacto : palabradegatsby@gmail.com