Recensión: Gonzalo Hermo, Diario dun enterro


Título: Diario dun enterro

Autor: Gonzalo Hermo

Editorial: Galaxia

Colección: Literaria (405)

ISBN: 9788491514183

Nº de páxinas: 128 páxs

XIII Premio de Narrativa Breve Repsol 2019



Sinopse:

Xacobe, un escritor mozo que vive en Barcelona recibe subitamente a noticia da morte do seu avó materno. Obrigado a regresar a Eiradona, a vila galega onde naceu, alí vólvese encontrar co seu círculo familiar e cunha nai mancada polo pasado. Baixo a influencia aínda presente da personalidade do finado, Xacobe revive os días da súa infancia e, sobre todo, a relación cun amigo íntimo que axiña ha perder. Aquela primeira experiencia da separación volve agora co afastamento definitivo producido pola morte. Cunha prosa translúcida en que feitos, sensacións e tempo se entrelazan cun ritmo tenaz punteado por unha sensibilidade insólita para os detalles, Gonzalo Hermo narra unha historia de ficción persoal e distinta, ateigada de verdade. Única e, por iso mesmo, universal. No ronsel da obra autobiográfica de André Gide, do Blanco Amor de Os biosbardos e Los miedos.

Coñecía a obra poética de Gonzalo Hermo polo estupendo e imprescindible Celebración (Apiario, 2014) e teño pendente coñecer a súa faceta como tradutor na súa recente tradución de Permaxeo, de Eva Baltasar, publicado en Kalandraka. O que xa tiven o pracer de coñecer foi o Hermo novelista con este Diario dun enterro, potente proposta narrativa e que recibiu o XIII Premio de Narrativa Breve Repsol 2019.


Diario dun enterro é unha obra breve e dunha intensidade narrativa e lírica sorprendente. Nesta obra, o autor remexe no pasado, presente e futuro dun eu ficticio dunha maneira que sorprende a calquera lector. Hai nesta historia moita verdade e, por riba de todo, vese unha sensibilidade especial polo detalle, polos feitos, polo movemento e, en xeral, polos sentimentos e sensacións do protagonista.


"Ás veces penso que eu tamén estou mal da cabeza. Os meus pensamentos non son normais. Véñenme imaxes moi tolas á imaxinación. Tendo á esaxeración e ao desequilibrio. E teño a mesma propensión á melancolía ca miña nai. Pero eu tiven unha vida diferente. Teño formación e adquirín recursos de vivir aquí e acolá. Sempre pensei que o de miña nai se solucionaría cunha vida distinta. Pero ela non tivo esa oportunidade"


Durante a lectura do libro tiven todo rato na miña cabeza a extensísima obra en seis volumes, Min kamp (2009-2011), de Karl Ove Knausgård, publicada en castelán por Anagrama. Os intereses literarios dos autores coinciden e a súa forma de narralos coincide, máis o máis especial desta obra de Hermo é algo do que carece a de Knausgård, a constitución dun relato no que a vivencia non é o relevante senón as relacións do eu co vivido. Ignoro se hai algo de ficción persoal no texto, mais hai certamente moito de intensidade e de verdade. Precisamente por iso os lectores que se acheguen a esta obra terán moito que debater entre eles despois da súa lectura.


En resumidas contas, o debut de Gonzalo Hermo como narrador é destes que non se esquecen. Diario dun enterro é unha obra escrita con agarimo e coidado, mais tamén con furia e humor. Sen dúbida, unha proposta profundamente suxestiva para calquera momento da vida.


Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020