Recensión: L. M. Montgomery, Anne, a de Tellas Verdes



Título: Anne, a de Tellas Verdes

Título orixinal: Anne of Green Tables

Autora: L. M. Montgomery

Tradutor: Moisés Barcia

Editorial: Sushi Books

ISBN: 9788491210160

Nº de páxinas: 340 páxs






Sinopse:


Matthew e Marilla Cuthbert, irmáns de mediana idade, pretenden adoptar un neno que os axude coa granxa.


Por equivocación reciben a Anne Shirley, unha orfa fraca e rubia de once anos, chea de enerxía e vitalidade, que deixará unha pegada imborrable ó seu redor, grazas á súa vívida imaxinación e constante charla.


Anne, a de Tellas Verdes é un clásico literario do século xx para todas as idades, levado á pantalla en varias ocasións.

Non tiven a sorte de ler na miña adolescencia ás aventuras de Anne Shirley Cuthbert. Precisamente por iso levei unha grande alegría cando souben que Sushi Books publicaría o primeiro volume da saga de L.M.Montgomery. Sei que moitos de vós víchedes a adaptación de Netflix e non sabedes se mercar o libro ou non, pero confírmovos que a adaptación é bastante libre en moitísimos aspectos e que a lectura do texto ten para min moitos máis ingredientes que a fan inesquecible.

Anne, a de Tellas Verdes é un libro sorprendentemente valente para o momento da súa concepción. L. M. Montgomery publicou a primeira entrega destas aventuras en 1908, unha época no que era case impensable propor unha historia na que o protagonista non fose un home ou unha rapaza que respectase ós canons estéticos e morais da época. Tanto as accións da personaxe principal como as reflexións que hai na historia son de moitísimo valor e aportan a obra unha validez universal que non se perde co tempo.


«- [...] Facíannos aprender todo o catecismo. Gustábame moito. Algunhas desas palabras teñen algo espléndido. "Infinito, eterno e inmutable." Non é grandioso? Ten unha solemnidade... coma un grande órgano cando soa. Supoño que non se lle pode chamar poesía, pero soa moi parecido, verdade? [...]



« [...] - Ó final, a señora Barry era unha alma xemelga- confesoulle Anne a Marilla-. A simple vista non o pensarías, pero érao. Non o descobres de inmediato, como con Matthew, pero acabas véndoo. As almas xemelgas non son tan difíciles de atopar como pensaba. É esplendido descubrir que hai tantas neste mundo. [...]


A personaxe de Anne lembra moitísimo á personaxe de Pipi Mediaslongas: ambas son dúas personaxes enérxicas, rebeldes, bravas, intensas e conciben a vida dende unha perspectiva que a moral da súa época non acerta a comprender. A intelixencia de Anne e a súa maneira de ver o mundo fan dela unha personaxe inesquecible. Coido que este é un dos aspectos que fan que as súas historias continúen a resultar interesantes para o lectorado.


«Para que Anne tomase as cousas con calma habería que cambiar a súa natureza. Toda, "de espírito, de lume e de orballo" como era, os praceres e as dores da vida chegábanlle con tripla intensidade.


Outro aspecto imprescindible é o humor. Pese a que non deixa de ser unha historia infantil, as ocorrencias de Anne, a súa forma incómoda de preguntar e a súa intensidade, producen situacións cómicas moi divertidas, equívocos e momentos onde un non pode evitar rir durante a lectura. Especialmente destacaría o humor intelixente que hai na obra e do que tanto rapaces como adultos poden gozar intensamente.


Sen embargo, o que máis me sorprendeu do libro e a beleza dos espazos que crea a autora. Tiña en mente que os espazos serían importantes, por iso de que no título da obra é unha parte relevante, mais Tellas Verdes é verdadeiramente un lugar onde perderse e gozar da natureza. A importancia é tal que mesmo Anne nomea algúns dos lugares cunha nomenclatura propia en función das sensacións que lle producen. A beleza dos seus campos, construcións e elementos naturais está patente do libro. Anne aproveita cada momento para deitar a súa ollada sobre este feito.


«Compadezo a xente que vive en terras onde non hai anemones -dixo Anne-. Diana di que se cadra teñen algo mellor, pero non poder haber nada mellor cás anemones, verdade, Marilla? E Diana tamén di que se esa xente non sabe como son non as bota de menos. Pero creo que iso é o máis triste de todo. Creo que sería tráxico non saber como son as anemones e non botalas de menos, Marilla. Sabes o que creo que son as anemones, Marilla? Creo que teñen que ser as almas das flores que morreron o verán pasado, e este é o seu ceo. Hoxe pasámolo de marabilla, Marilla. Xantamos nun fondal moi grande cuberto de musgo, xunto a un vello pozo. Que sitio tan romántico! »


É unha verdadeira mágoa non ter lido este texto na miña adolescencia. A intelixencia co que foi escrito e pensado é incluso hoxe algo sorprendente. Agardo que no futuro Sushi Books se anime coa publicación das secuelas deste clásico da literatura xuvenil. Coido que o noso sistema literario merece un agasallo así.


Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020