Recensión: Michela Murgia, Instrucións para converterse en fascista


Título: Instrucións para converterse en fascista

Título orixinal: Istruzioni per diventare fascisti

Autora: Michela Murgia

Tradutor: Moisés Barcia

Editorial: Rinoceronte

ISBN: 9788417388294

Nº de páxinas: 102 páxs







Sinopse:


Instrucións para converterse en fascista nace para demostrar non só que a democracia é inútil e mesmo prexudicial para a convivencia, senón tamén para probar que a súa alternativa máis experimentada –o fascismo– é un sistema de xestión do Estado moito mellor, menos custoso, máis rápido e máis eficiente.

Fiel ao seu humilde obxectivo didáctico, esta obra ofrece na súa conclusión un pequeno test para medir o grao de aprendizaxe acadado e valorar os progresos na adhesión ao fascismo.

Xa comentara na miña recensión de Acabadora, que Michela Murgia foi a primeira autora que lin directamente en italiano. Nunha viaxe a Florencia atopei varios dos seus libros recomendados na Piccola Farmacia Letteraria, libraría ben curiosa que vos convido a descubrir, e coa lectura do primeiro, tiven moi claro que tiña interese nesta autora. Instrucións para converterse en fascista, traducido por Moisés Barcia, foi a miña segunda lectura dunha obra da autora. Un libro tamén desacougante, noutro sentido da palabra, e extremadamente intelixente, polo que polo momento so podo definir a obra desta autora como LITERATURA, así, con maiúsculas. Instrucións para converterse en fascista é un título que deixa moi clara cal é a intención do libro, ser un manual para aqueles que teñan interese en adaptar o fascismo nos seus gobernos ou como parte da súa vida. Estas instrucións son diversas e creo que se poderían clasificar en varios niveis: adaptación dunha retórica fascista; como controlar as infraestruturas culturais dun país e a súa memoria; metodoloxía para a estrutura dun perfecto goberno ditatorial; o populismo e os xogos de sedución; e a adaptación dos comportamentos fascistas ó contexto actual.

Neste preciso momento histórico temos, en realidade, á nosa disposición unha ampla variedade de instrumentos para controlar as masas coa que non contaba ningún fascismo do século pasado, e isto permítenos experimentar algo inédito: xurdir do corazón dun sistema democrático con varias décadas e dominalo sen recorrer a unha acción militar interna ou externa. Manipulando os instrumentos democráticos pódese converter en fascista un país enteiro sen sequera chegar a pronunciar a palabra "fascismo", que podería suscitar certa hostilidade mesmo nunha democracia esvaída, senón logrando que a linguaxe fascista sexa aceptada socialmente en todos os discursos, axeitada para todos os temas, coma se fose unha caixa sen etiquetas- nin de dereitas nin de esquerdas- que pode pasar de man en man sen que o portador teña que ver directamente co seu contido. Neste ensaio fálase dunha gran variedade de temas polo que intentar nomealos todos serían pouco interesante nesta recensión, mais o interesante non son os temas, senón a intelixencia con que a autora liquida cada un deles e adopta perspectivas tan aparentemente negativas pero que no seu discurso, semellan normalizadas.


(...) a memoria ten a característica do perecedoiro: se non se conserva, pérdese, e este é un risco que corren os demócratas cada vez que nace unha nova xeración e se esquecen de propinarlles aos nenos os embustes oficiais dos programas de historia. Xa está sucedendo. Durante décadas, a democracia sentiuse a salvo, valéndose do feito de que os partisanos vivían. Os demócratas trataron a República italiana como un feito tan incrible que se necesitaban poucas testemuñas oculares para dar creto. Crían que para demostrar a súa existencia abondaba coa versión dos seus superviventes. Naturalmente, iso é falso. Os partisanos non posúen historia, senón só os seus recordos, pegadas dunha experiencia individual que apenas pertence a quen a viviu. A memoria é algo máis, é o xeito en que un grupo de persoas dominantes elixe algúns recordos dos feitos acaecidos nun momento histórico concreto, dótaos dun sentido útil e transmíteos coma se ese sentido fose de todos.

Ó final do libro temos un "fascistómetro" co que poderemos medir o grado de aprendizaxe acadado ou comprobar o vinculados ou non que estamos coa doutrina. Coido que máis dun levará unha pequena sorpresa cos resultados se leu con atención o libro ou fai caso dos seus sentimentos.


En resumo, Michela Murgia escribiu un libro que supón unha sinxela explicación do auxe da extrema dereita en Italia e no resto do mundo. A autora, declarada simpatizante de esquerdas e mesmo nacionalista sarda, pretende con este libro abrir mentes e facernos comprender os motivos polos que o fascismo seduce a tantas persoas. Son moitos os motivos que vinculan as persoas nalgún momento da súa vida ós radicalismos, mais o maior risco é dicir:


se todo é fascismo, nada o é. Non é así. Non todo é fascismo, pero o fascismo ten a fantástica capacidade, se non vixiamos constantemente, de contaminalo todo.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020