Recensión: Paco Souto, Amar non ten laranxas


Título: Amar non ten laranxas

Autor: Paco Souto

Editorial: Caldeirón

ISBN: 9788412076257

Nº de páxinas: 70 páxs




Amar non ten laranxas de Paco Souto é unha das novidades máis recentes de Caldeirón e supón a reedición póstuma deste poema dramático, publicado por única vez na colección dos Cadernos da Escola Dramática Galega en 1994. Unha edición cun formato bastante sinxelo a nivel estético, mais especialmente valiosa para a crítica pola presenza dunha reprodución completa do texto orixinal a modo de facsímile, unha breve introdución á obra asinada por Manuel Lourenzo e unha nota a esta edición onde se nos fala tanto do proceso da edición deste texto como das correccións aplicadas a nivel ortográfico no texto coas correspondentes xustificacións.


Aínda que esta peza teatral non comeza dunha forma moi orixinal, xa que parte dun naufraxio e da situación daqueles que o sufriron, resulta un texto onde a terra ten un papel tan principal e protagonista que deixa as aventuras e ao mar nun aparente segundo lugar. A proba diso é que os dous únicos espazos que atopamos na obra son a casa e a cuberta do navío. Ambos lugares reais, terrestres e tanxibles son ocupados por personaxes dos que chegamos a dubidar incluso se están vivos ou mortos.


Sen embargo, como lectores temos a sensación constante de abandonar os espazos que se nos indican para situarnos de novo preto do mar debido a que para tódolos personaxes representa o mundo dos soños, da liberdade e do onírico; mais tamén da decepción, da perda e da dura realidade.


Vivimos nunha terra pobre- di o HOME-. Arrodeados dun mar bravo que non se dá farto de homes e ghamelas. Levo toda a vida ao peixe, aos percebes - continúa o HOME- e nunca unha pesa de roupa para poñer, mas que cando o temporal mandaba unha nau.


O propio título é un xogo intelixentísimo do autor, onde deixa claro que todos os elementos dispostos o longo do texto teñen que ver coa tradición literaria internacional mais, especialmente, con aqueles acontecementos que so poden ter lugar en "Calquer lugar da Costa da Morte", é dicir coas nosas tradicións e lendas. Aínda que aparentemente non sucedan grandes accións na historia, a impresión do lector e de empatía cara estes personaxes que semellan non estar nunca no seu lugar.


Capitán: [...] E entón vin-a. Unha laranxa.

Coro: Unha laranxa?

Capitán: Non tardei en sabé-lo. Era froito dunha árvore traida dos países de Beth, tanto os froitos como a árvore tiñan poderes máxicos, e ao dar-lle o primeiro bocado cain sen vontade en soño pracenteiro, e porén via a todos e estava à vez esperto como nunca.


As lendas, o misterio, a realidade daqueles que viven na illa, o(s) naufraxio(s) e a busca dun "tesouro/soño" son os temas principais deste poema dramático onde non coñecemos, nin interesa, o por que dos feitos que vemos nas súas doce curtas escenas. Aí reside o valor literario deste texto: crear unha atmosfera única, reflexionar sobre os soños e a súa dificultade e analizar o mar dende moitas perspectivas.


Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020