Recensión: Rocío Leira, A afogada


Título: A afogada

Autora: Rocío Leira

Editorial: Xerais

ISBN: 9788491218227

Nº de páxinas: 120 páxs






Sinopse:


Laura Suárez, unha moza de dezanove anos altamente sensitiva e perfeccionista, desaparece entre as bravas ondas da praia de Riazor despois dunha noite de festa con dous amigos. Todo indica que se trata dun fatídico accidente, pero pasan os días e o seu corpo non aparece. Manuel Cifuentes, rescatador mariño con ampla experiencia, cre que a súa morte non foi accidental e que os acompañantes da rapaza agochan algo. Rocío Leira constrúe en «A afogada» unha novela de intriga onde a verdade parece estar ateigada de mentiras e a mentira ser unha parte máis da verdade.


Premio Ánxel Fole de Narración Curta do Concello de Lugo 2020

Tras ler todas as novelas publicadas ata o de agora por Rocío Leira, podo destacar que temos ante nós a unha autora que propón sempre algún tipo de enigma nas súas obras que fai delas historias moi entretidas e das que queremos coñecer o final.


A afogada é unha novela curta moi entretida, que se deixa ler facilmente e que arrisca coa introdución en cada capítulo de diversos tipos de narrador e perspectivas dende onde se analiza a intriga. A diferenza de outras obras da autora, esta novela si temos personaxes bastante ben construídos e que son interesantes para o lector. Empaticemos ou non con eles, si que podemos comprender os seus actos e ter unha opinión sobre eles. E isto non é pouca cousa para unha novela desta extensión.


Os espazos están tratados de maneira desigual na historia. Mentres que os espazos físicos como a cidade da Coruña en si non teñen peso ningún na obra coido que os espazos que xorden da atmosfera privada si que teñen interese. O diario de Laura, as casas dos rapaces, a comisaría... neles é onde sucede todo o importante na obra e o nivel de detalle neles é xusto mais suficiente para que se considere unha execución correcta.


Sorprendeume que de novo a autora empregase unha "linguaxe matemática" nalgunhas partes da obra. Persoalmente prescindiría dela porque creo que non aporta nada nin a historia, como si o fai noutras obras da autora como Trescatorcedezaseis (Xerais,2020), nin ó personaxe de Laura. Coido que esta é unha marca de estilo da autora, supoño que pola súa formación.


Para ser máis exactos ela é a miña semiamiga (metade de amiga, dobre de cuarto de amiga..., calquera das nomenclaturas me vale). De momento aínda non acadou a plenitude de amizade que a faría pasar de fracción propia de amiga a unha impropia.


A verdade é que con matemática ou sen matemática, e pese as limitacións do formato, A afogada resulta unha historia que consegue interesar o lector dende o comezo ata o final. Unha intriga cun final bastante sorprendente e que seguro atopará moitos lectores.








Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020