Recensión: Rosa Aneiros, Sibila


Título: Sibila

Autora: Rosa Aneiros

Editorial: Xerais

ISBN: 9788491218913

Nº de páxinas: 240 páxs.




Sinopse:


É noite, a marea vai para arriba e chove a esmadrasar cando unha muller penetra ás agochadas nunha illa practicamente inexpugnable na boca da ría. É a neta da Rubia, a tola do argazo. A filla da expulsada. Sibila regresa ao lugar en que foi animal sen domesticar nun tempo en que todo foi seu. Agora nada ten agás a encarga dunha misión que cumprir e a terrible certeza de que lle vai a vida niso. Durante a estadía na illa irá descubrindo o salvaxe que nela habita: as tensións lacerantes entre quen é e de quen vén sendo; entre un pasado que estoura e un futuro que a aboca ao abismo; entre a ansia da mente e a vontade voraz do corpo. En «Sibila», a nova novela de Rosa Aneiros, nada é o que parece. Ou si. Talvez sexa exactamente o que parece, o que ninguén quere ver.

"Singular" é o mellor cualificativo que se me ocorre para definir a nova historia de Rosa Aneiros, Sibila (Xerais, 2021), e da que creo que moitos lectores van gozar moitísimo, precisamente polo inesperado e simbólico do seu contido e pola sensación abafante de inestabilidade que produce a atmosfera desta historia.


Situámonos entón nunha historia onde temos a sensación constante de que presenciamos un proceso de autodestrución, onde lemos case con nerviosismo porque sabemos que algo importante vai acontecer e, sen embargo, non atopamos evidencias claras que permitan descubrir o final desta historia. Unha experiencia lectora semellante a cruzar unha ponte entre unha néboa tan densa que aínda que vemos o camiño, que marca claramente a autora, non temos a máis remota idea do que atoparemos ó outro lado.


A nivel narrativo é unha historia complexa que combina moitas temporalidades e perspectivas distintas sobre os mesmos feitos e que presenta unha gran cantidade de personaxes nun espazo teoricamente limitado. Sen embargo, esta "illa", que semella unha mistura de elementos de moitas illas e localizacións costeiras do país, é tamén unha personaxe máis na historia. A súa importancia é capital para comprender a todos aqueles que habitan nela, tanto a nivel do seu comportamento como das súas perspectivas de futuro.


Os personaxes, pese a súa diversidade, están moi ben construídos, incluso aqueles que responden a arquetipos sinxelos ou que teñen escasa participación na historia. Sorprendeume especialmente que case todos resultan bastante impulsivos e actúan na meirande parte da historia dunha maneira pouco fría e organizada. Coido que resultan una metáfora perfecta dunha illa chea de natureza viva onde os caprichos do tempo atmosférico son tamén un condicionante en calquera decisión.


En xeral, Sibila é unha viaxe sorprendente por temáticas diversas que propón moitísimas interpretacións, chea de simbolismo e na que temos a sensación de viaxar por un mundo no que todo é salvaxe e descontrolado para rematar decatándonos de que a verdadeira historia pode que aínda non comezase. Sen dúbida, unha das novelas máis especiais e sorprendentes publicadas no que vai de ano.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020