Recensión: Rosalía Fernández Rial, Árbores no deserto


Título: Árbores no deserto

Autora: Rosalía Fernández Rial

Editorial: Galaxia

ISBN: 9788491514701

Nº de páxinas: 124 páxs






Sinopse:


Igual que a escultura vive nos bloques de pedra andes de ser tallada, a poesía latexa no corpo en prosa do pensamento filosófico. Do mesmo xeito que as partituras sustentan as acrobacias da improvisación, entre os cimentos dos discurso sólidos brinca, funambulista, a liquidez dos versos. Así, este libro escribiuse ao desconstruír a voz e o trazo das súas autoras. Sobre a trama resultante a literatura compuxo colaxes urdidas coa figura e as palabras de pensadores que teceron imaxinarios redentores a través do tempo. As raíces das súas ideas medran agora en nós, coma árbores no deserto. Coma árbore no deserto agroma, rizomática, a nosa arte, oasis de liberdade.

Recibín con grande ilusión a publicación de Árbores no deserto (Galaxia, 2020) de Rosalía Fernández Rial, poemario que resulta imprescindible pola súa clara intención: ser semente de cambio. Todo isto mediante unha ollada singular ó universo dende o feminismo e, así mesmo, presentar o poder da palabra como elemento vivo e reaccionario.


O libro pode dividirse en once partes encabezadas por citas de pensadoras feministas imprescindibles na nosa historia. Mulleres que foron na súa época como "árbores no deserto", é dicir, figuras que construíron redes e pensamento pese a non ter apoios nin facilidades. A partir da deconstrución destes diversos fragmentos, a autora constrúe poemas de diversa métrica e extensión, que tecen un imaxinario conxunto en referencia ó tema central da obra. Se tivese que destacar un deles, quedaría con A reflexión, poema polo que a autora recibiu o Premio Poesía aRi[t]mar Galiza e Portugal 2021.


A REFLEXIÓN

Detrás do espello todas eramos a mesma muller, núa, interrogativa, reclamándolle respostas á realidade. Ninguén vai chamar por nós? Ninguén ─silencio ─. Porque sodes a mesma muller sen rostro, sen nome. E se nos creamos? Que cada unha se debuxe da forma que queira {...]


Mais Árbores no deserto non é simplemente unha homenaxe a estas figuras femininas, senón que tamén é un poemario que convida a reflexionar sobre o oculto, o ignorado, o maltratado, e eleva a palabra a posición de elemento imprescindible para o progreso e a loita político-social. A cultura como símbolo do crecemento e a posición capital da muller dentro dun "nós" futuro.


A performance e a interacción interartística tamén son notorias neste libro onde moitas veces a palabra e a exclamación apodéranse do texto xerando un espazo reivindicativo no poema que convida o lector a unha lectura máis activa e a unha intervención indirecta na peza.


En resumo, Árbores no deserto resulta unha obra comprometida, viva e contemporánea. Unha lectura que parte dos ideais e convértese en esperanza.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020