Recensión: Silvia Bardelás, Destempo


Título: Destempo

Autora: Silvia Bardelás

Editorial: Barbantesa

ISBN: 9788494550133

Nº de páxinas: 230 páxs







Sinopse:


Unha muller maior pide ao seu neto que volva a Galicia a pasar o verán con ela. Quere que asista a unha especie de revolución que está a facer coas súas amigas. Buscan acción, cambiar o mundo. Deste xeito , mestura Silvia Bardelás varias xeracións co mesmo problema: o peso do mundo, a presión social. A decisión de vivir de outro xeito , de volver a sentir a realidade como aliada e non como problema, fai que todo se mova dun xeito imparable. A voz narrativa de Destempo amosa esa necesidade dun nós e revela unha verdade: que a vida presenta todo o seu brillo cando as persoas se liberan da obediencia e o sacrificio que empobrecen os seus mundos.

Recibín con moito interese a nova da publicación do novo libro de Silvia Bardelás, Destempo, publicado simultaneamente en galego por Barbantesa e en castelán por Deconatus, debido a experiencia tan positiva que foi no seu momento a lectura da súa novela As médulas (Barbantesa, 2010). Sen dúbida este reencontro coa obra de Bardelás foi moito máis pracenteiro que o primeiro.


Destempo é unha novela no sentido máis literario da palabra, é dicir, prescinde de calquera elemento da poética do bestseller e constitúe unha obra esixente para o lector e que ten moitísimo máis fondo do aparente. As vivencias, lembranzas e sentimentos introdúcense na narración sen previo aviso pero tan ben enlazados que o lector deixase levar por un ritmo de lectura que convida a facer pequenas pausas para reflexionar sobre o contido e significado de cada palabra.


De feito, este último aspecto resúltame o máis interesante da obra. Destempo é unha obra de "tempos", "mundos" e "vidas" na que se analizan outros termos como o ser "natural", a "fe" ou aquilo que conforma o "nós". A emigración aparece na obra como axuda para facer máis visibles estas ideas, mais non pensemos que por iso é unha novela sobre a emigración, iso sería unha lectura errada. A vida en sociedade e o imperativo imposto a cada ser humano con respecto a escribir a súa propia historia son, na miña opinión, os grandes temas da obra.


Cantas vidas temos, a real, esa merdiña, e despois a do recordo, a que está na cabeza dos outros, a que deixamos de vivir.


O que queda claro para Lois é que cando decides coller un camiño pechas tres cuartas partes do mundo, o noventa e nove por cento, e non importa que ese camiño responda ao ben ou ao mal, o terrible é pechar o mundo (...)


Todo o mundo prefire as historias que constrúe na súa mente a a súa propia e todos creamos un relato para aquelas terceiras persoas que non viven a nosa cotiandade. Neste mundo de meritocracia, individualidade e capitalismo é necesario rexistrar os feitos para que se teñan en consideración, e iso é o máis difícil para Lois, o noso protagonista. A sensación de non pertenza a ninguén e a ningures e a súa relación "non natural" con todos os mundos, fan de Lois unha personaxe moi completa e con moitas arestas.


O problema de Lois é ver como a xente se move, non importa a idade, non importa o xeito en que o fan, pero ninguén coma el, con todas as oportunidades, está estático. Sente que non paga a pena facer nada, e supón que vivir é iso, moverse, acadar cousas, coñecer xente nova, acabar por facer cousas que nunca imaxinaras, pero el non pode.


Esixente, crítica e literaria, coido que así é como definiría finalmente esta novela de Silvia Bardelás. Agardo que sexa a primeira de moitas a este nivel e que conquiste a moitos lectores. Literatura nesta novela hai dabondo para iso.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020