Recensión: Tamara Andrés, bosque vermello


Título: Bosque vermello

Autora: Tamara Andrés

Editorial: Positivas

ISBN: 9788412018455

Nº de páxinas: 50 páxs







Sinopse:


Ao outro lado do cristal hai unha flor que che impele do tacto, terá forma de lirio de sangue: corpo circular e estames labirínticos como rúas cegas que transitan nun retorno nunca eterno. O bosque é un territorio onde combaten a asfixia, a fractura e o silencio. Chegamos a el a través do éxodo do corpo, unha anatomía que se inscribe na cidade e perfila a xeografía co fluído das bágoas. Nomear as fronteiras, atravesalas enarborando unha bandeira que resiste ao vento e demais arremetidas da linguaxe, por exemplo a violencia que desprende ao pronunciarse a palabra amar.

Fascinado pola lectura de irmá paxaro (Cuarto de inverno, 2019) e Corpo de Antiochia (Galaxia, 2017) era imposible que non adicase estes derradeiros días do 2020 á lectura doutro poemario de Tamara Andrés. Especialmente suxestivo resultou este bosque vermello (Positivas, 2019), unha obra que fala das fronteiras e das limitacións do corpo como recipiente do ser.


O vermello é a bandeira de todas as fronteiras/ que endexamais ousamos nomear


O bosque é unha xeografía labiríntica chea de imposicións, de límites, de fracturas e de violentas acometidas. Tamara Andrés presenta un libro que explora estes lindes e converte en materia poética a linguaxe corporal e a súa materialización máis empírica, a carne. O corpo preséntase como espazo case xeométrico, excesivamente automático, e como contedor do máis valioso do individuo, aquilo que non se ve.


O avó perdeu un ollo en Alemaña

cando traballaba na mina. Nunca volveu

a si do mesmo xeito. O cinturón contorneáballe a barriga

e mastigaba pan xugado en viño.


Morreu nunha residencia con

nome de barco. É curioso como

a xente traza a propia cartografía.

Eu fun unha vez co pai

e non volvín

para que a vivencia

non percutise


Os anciáns abrindo autómatas

a boca. Expulsar sen conciencia

calquera líquido.


Quero pensar que ver é máis ca un

acto do corpo. O poema tamén.

O corpo é unha mentira.


Sen dúbida, Bosque vermello é un libro valioso dentro da traxectoria de Tamara Andrés. Temos ante nós un libro con composicións poéticas de gran intensidade e que chegan ó lector con gran facilidade. Unha mostra máis do talento dunha poeta que é sempre necesario (re)ler.



Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020