Recensión: Xela Arias, Denuncia do equilibrio


Título: Denuncia do equilibrio

Autora: Xela Arias

Limiar: Olga Novo

Editorial: Xerais

ISBN: 9788491218821

Nº de páxinas: 80 páxs





Sinopse:


«Denuncia do equilibrio», publicado en 1986 a contracorrente da poesía galega daquel momento, é un libro rabiosamente contemporáneo. Cuestiona a orde establecida, afonda con inquedanza na voz interior dunha poeta orixinal e libre e transmite, desde a propia sintaxe, o desacougo da vida cotiá, das emocións e do amor. Este primeiro libro de poemas de Xela Arias dá conta do arrebato dunha voz nova, independente, radicalmente propia, que se pon en marcha cunha enorme forza simbólica. Como di a poeta Olga Novo no limiar en «Denuncia do equilibrio» está «a altura, o precipicio, a conmoción».

So tivera ocasión de ler Denuncia do equilibrio de Xela Arias editado dentro do volume Poesía reunida (1982-2004) (Xerais, 2018) polo que recibín gratamente a noticia da reedición deste poemario tan innovador e rebelde. Coido que unha obra deste valor así o merecía. Ademais o libro respecta o contido do poemario tal como foi publicado no seu momento e como foi tamén reproducido na súa poesía completa.


Esta nova edición presenta un limiar asinado por Olga Novo que resulta unha emocionante confesión do interese e a posterior influencia que supuxo para ela este primeiro poemario de Xela Arias. Olga Novo escribe debulla brevemente aqueles aspectos desta obra que máis a fascinan mais tamén reflexiona noutros aspectos que erixen a Xela como unha das súas "mestras" no eido da creación literaria.


Sorpréndeme enormemente este Denuncia do equilibrio cada vez que o leo ou o consulto. Este é un libro que representa, no meu modo de ver, a busca da liberdade máis absoluta do eu e todo aquilo que o rodea. Cuestiona todo aquilo que se considera sólido, remexe temas incómodos, afonda no propio desacougo e é tamén bastante "violento" sen chegar a ser simplemente reflexo da carraxe.


Falamos antigas linguas coma carnes afiadas

e as estrelas pousadas cravaron nos muros

propagandas novas serían sireas apagadas

e as peles son verbos e os verbos velos. [...]


eu

pártome pártome

e mirando

denúnciome asasina de equilibrios.

Equilibrios desmenuzados

-liñas directas da paisaxe ó corazón-

buscan brazos cabezas liberdade [...]


Nos poemas vemos unha despreocupación case total polas formas e cedese nel o protagonismo ós sentimentos. A terra, o amor, a sexualidade, a liberdade ou a independencia son algúns dos moitos temas que se tocan neste libro e que adianta algún dos elementos de poemarios posteriores como a figura do cabalo ou a auga.


Exiliarse e forxar terra

para os ebrios pés que non sosteñen

esta hora de viaxes aniñadas

ebrios pés que cando arrastro dan lugar

-lugar que a miña memoria abraza-

á nada: ese soño e zona...

tan enorme [...]


Teño para min que este libro é como un impulso tan visceral como intelixente, con moita forza e independencia con respecto do publicado ata aquel momento. Agradecer a Xerais a reedición deste e outros poemarios da autora para celebrar e homenaxear como se debe a súa figura.

Soy un párrafo. Haz clic aquí para agregar tu propio texto y edítame. Es muy sencillo.

Goodreads
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

Versos do día

Suscríbete
Sígueme

«pequena occidental,

confías na historia das palabras

porque nunca puideches confiar na dos homes»

    Alba Cid, Atlas (Galaxia, 2020). (Fragmento)

Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2020